Dziadek Bambaladek jest uwielbiany przez moje dzieci. Ba, nawet ubóstwiany. Coś jak Małysz w szczytowej formie, Reksio, Rocky Balboa i Ani Mru Mru wzięci do kupy. Taka Dziadkomania. Zostałam odsunięta na dalszy plan. Ja, która rodziłam w bólach i własną piersią wykarmiłam. Pierwsze słowo jakie moje dzieci wypowiedziały to było… DZIADZIA. Pierwszy wierszyk jaki moja córka powiedziała: Idzie Dziadek Bambaladek, I Martusia Bambalusia, no i Babcia Bambalabcia.

CHOLERA, a gdzie Mamusia Bambalusia?

Bambaladek jest cwany. Wie jak podejść małych terrorystów. W pokoju ma takie magiczne stare biurko z szufladą pełną niesamowitych przedmiotów. Żyletki z 1905r., stare notesiki, lupa, układ scalony, bateryjka, 2 sznurki i zapałki. Mniej więcej co tydzień robi doładowanie szuflady. Ale ja się nie poddaje.

Paweł uwielbia pociągi. Kupiłam w kiosku lokomotywę - srebrną z czerwonymi kołami. Po prostu cudo. Już widzę radość na twarzy małego łebka. Idę do Bambaladka odebrać brzdąca, a ten na dzień dobry karmi mnie historyjką, że byli na stacji Tychy Miasto i Paweł siedział w lokomotywie, przyciskał guziczki i nawet pan maszynista dał mu zrobić ciuuuf ciuuuf. No sorry. Helooooł. Moja piękna srebrna lokomotywa to jakaś kiszka.

Mimo wszelkich moich starań, niestety nie przebije Bambaladka. On po prostu jest KOSMITĄ, a moje dzieci najszczęśliwsze na świecie, że mają takiego Dziadka.