Mówiąc szczerze moje dzieciństwo to lata 80. Było fajnie. Graliśmy w żyda, w noża, wywoływaliśmy duchy w piwnicy. Staliśmy w kolejkach po toaletowy, po watę dla mamy, jeździliśmy do kościoła po dary z zagranicy. W szkole na Mikołaja dostawaliśmy batoniki z ZSRR. Często nie było prądu i wodę czasami wyłączali. I zbierałam papierki po słodyczach. No nic. Okazało się, że żyłam w kosmosie, czarnej dziurze i do dupy takie życie.

Na Nałkowskiej zgasło światło, normalnie nam korki rąbnęło, i to tak porządnie. Moje dzieci – Marta /lat 11/ i Paweł /lat 3/ – nie bardzo wiedziały jak odnaleźć się w tak trudnej dla nich sytuacji.

• Marta Tusia: Mamo, mamo, ja się boję. Czemu tak ciemno?
• Mama: Bo światła nie ma.
• Marta-Tusia: A kiedy będzie?
• Mama: Jak przyjdzie Dziadek i naprawi w piwnicy korki.
• Pawełek: Ja chcę naplawiać kolki.
• Marta-Tusia: To co ja mam teraz robić? Ani telewizora, ani kompa włączyć się nie da.
• Mama: He he, Marcia, jak mama była w twoim wieku i światło wyłączali, to trzepaliśmy śmietanę w butelce i z tego się robiło masełko. Wiesz jakie pycha?
• Marta-Tusia: Trzepałaś śmietanę? Do sklepu ci się nie chciało iść?
• Mama: Nie było masła, a w ogóle to było na kartki.