Kaczyka (rum. Cacica) to najstarsza polska wieś na Bukowinie. W 1783 roku panujący wówczas na tych ziemiach cesarz austriacki Józef II, aby nie sprowadzać soli z Mołdawii, rozkazał szukać jej złóż na Bukowinie w miejscach, gdzie występowały słone źródła. Sól znaleziono między innymi tutaj, w wyniku czego powstała Kaczyka, która nazwę zawdzięcza licznym stadom kaczek gnieżdżącym się niegdyś na tutejszych bagnach.

W 1788 roku sprowadzono dwadzieścia polskich rodzin z Bochni i Wieliczki oraz cztery ukraińskie rodziny z Kołomyi. Osadnicy pracowali przy budowie kopalni, której uruchomienie nastąpiło w 1791 roku. W związku z jej rozwojem z czasem sprowadzono do Kaczyki kolejne grupy inżynierów i górników z okolic Wieliczki. Początkowo na dół kopalni docierano po drabinach lub w plecionych koszach opuszczanych na linie, ale już w 1803 roku na wszystkie trzy poziomy można się było dostać po schodach. Obecnie do zwiedzania udostępnione są dwa z trzech poziomów, a podziemna trasa liczy sobie 800 metrów długości.

W 1810 roku wybudowano we wsi mały kościółek Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, który służył zarówno katolikom (Polakom i Niemcom) jak i grekokatolikom. W 1888 roku do wsi dotarła kolej, a w 1904 roku nowy, okazały kościół z cegły konsekrował arcybiskup lwowski Józef Bilczewski.

W 1944 roku przez Kaczykę przechodził front, a mieszkańców ewakuowano. Na tych, którzy potem wrócili, czekały tylko zniszczone domy, wobec czego wielu z nich w 1947 powróciło do Polski.

Po upadku komunizmu ze względów ekonomicznych zaprzestano wydobycia w kopalni i wyburzono nieciekawe zabudowania, pozostawiając jedynie budynek administracji i najstarszy szyb Ferdynand, w podziemiach natomiast utworzono trasę turystyczną.

W Kaczyce prężnie działa Stowarzyszenie Polaków, jest też Dom Polski (koło poczty) posiadający 16 miejsc noclegowych, z których można skorzystać.

Tak się złożyło, że trafiliśmy do Kaczyki akurat na odpust odbywający się co roku w połowie sierpnia. Z tej okazji przybywają tu tłumy ludzi, i to nie tylko katolików (Polaków, Rumunów, Ukraińców i Węgrów), ale także duchownych i wyznawców prawosławia. W związku z uroczystościami policja zamknęła drogę prowadzącą do wsi i jakieś dwa kilometry musieliśmy pokonać na piechotę.

Idziemy dalej wąskim chodnikiem, mijamy małą kapliczkę i płaskorzeźbę Adam i Ewa autorstwa Bolka Majerika. Jesteśmy 42 metry pod ziemią, dochodzimy do jeziora, a właściwie jeziorka solanki o powierzchni około 10 metrów kwadratowych. Jego głębokość waha się od 1,5 do 2,5 metra. Kiedyś znajdowała się tu łódź, którą po jeziorku pływały młode pary i goście uczestniczący w balach.

Dalej jest sala balowa imienia inżyniera Agripy Popescu o czym informuje wykuty w ścianie napis. Agripa Popescu był dyrektorem gruntów państwowych w 1918 roku, gdy Bukowina wróciła do Rumunii.