Braszów (rum. Braşov) to jedno z najważniejszych i najpiękniejszych miast Transylwanii. Leży około 166 km na północ od Bukaresztu i licząc sobie około 300 tysięcy mieszkańców jest ósmym pod względem wielkości miastem w Rumunii. Dzisiejsza nazwa miasta – Braşov – pochodzi prawdopodobnie od tureckiego słowa barasu znaczącego tyle co biała woda.

Miasto jest bardzo dobrze oznakowane, więc bez najmniejszego problemu, a wręcz z rzadko doświadczaną w takich sytuacjach przyjemnością, każdy powinien znaleźć drogę na starówkę. Na głównym placu – Piaţa Sfatului – zobaczymy zabytkowy, późnogotycki ratusz z 1420 roku i przylegającą do niego 58-metrową wieżę strażniczą z 1528 roku. Plac okalają bardzo ładne kamieniczki reprezentujące różne style architektoniczne.

Wśród zabudowań, na północny-wschód od ratusza, „ukrywa się” wybudowana w 1896 roku neobizantyjska cerkiew prawosławna Narodzenia Matki Boskiej. Aby do niej wejść musimy przejść przez bramę, a następnie małe podwórko. Jeśli akurat będzie sobota, macie szansę zobaczyć ceremonię ślubu, która oczywiście różni się od tych jakie oglądamy w naszych kościołach, jak widać na zdjęciach młoda para na przykład okrąży trzykrotnie ołtarz...

Będąc na Piaţa Sfatului trudno nie zauważyć masywnej sylwetki Czarnego Kościoła. Budowę rozpoczęto w roku 1383 w miejscu, gdzie stał poprzedni kościół zniszczony podczas inwazji mongolskiej w 1242 roku. Miejsce chyba nie było szczęśliwe, bo niestety w 1421, gdy prace dobiegały już końca, miasto najechali Turcy powodując poważne szkody. Gdy zagrożenie minęło wznowiono budowę i kościół został konsekrowany w roku 1477. W planach były dwie wieże, jednak ostatecznie wybudowano tylko jedną, w roku 1514.

W 1689 roku wybuchł wielki pożar, który strawił większą część miasta. Nie ominął również świątyni, drewniane wyposażenie kościoła spłonęło, a jego mury sczerniały. Odtąd kościół nazywany jest Czarnym. Wewnątrz zobaczymy między innymi organy z 1839 roku wyposażone w 3993 piszczałki, największą w Europie kolekcję dywanów z Anatolii, chrzcielnicę z roku 1472 i wiele innych.

Kierując się od kościoła na południe dochodzimy do ulicy Poarta Schei i skręcamy w prawo, na południowy zachód. Mniej więcej na wysokości Czarnego Kościoła powinniśmy znaleźć odbijającą w lewo słynną uliczkę Sznurową (strada Sforii). Jest to najwęższa uliczka w Europie o szerokości zaledwie 1,32 metra i długości 83 metrów! Jest tak wąska, że wygląda właściwie bardziej jak brama, więc musicie uważać, żeby jej nie przeoczyć. Idąc dalej mijamy po lewej stronie synagogę z 1901 roku i opuszczamy średniowieczne centrum miasta przechodząc przez klasycystyczną bramę z 1827 roku zbudowaną w formie łuku triumfalnego.

Zaraz za bramą skręcamy w lewo (w uliczkę Aleea Tiberiu Brediceanu) i mijając jakiś kompleks sportowy z kortami tenisowymi dochodzimy do XVI-wiecznej baszty Tkaczy – to najlepiej zachowana baszta ze wszystkich siedmiu miejskich baszt. U podnóża góry znajduje się bardzo przyjemny park. Spacerując jego alejkami można obejrzeć dobrze zachowane fragmenty dawnych fortyfikacji wznoszonych od końca XIV wieku do roku 1641. W parku znajduje się też dolna stacja kolejki linowej, którą można wyjechać na wysokość 960 metrów n.p.m..

Na górę można wejść na nogach (ok. 40 minut), lub przejechać się kolejką linową. Bilet w obie strony kosztuje 13 lei (ulgowy 7 lei). Na wzgórzu na powierzchni ok. 1,5 km² rozciąga się rezerwat przyrody w którym żyją między innymi niedźwiedzie! Z góry rozciąga się piękny widok na całe miasto. Warto się tu wybrać.

Zaraz obok Czarnego Kościoła jest mała knajpka gdzie można zjeść bardzo smaczne i niedrogie śniadanie. Skusił nas pomysłowy slogan: The sandwichshop is not fast food! Is good food fast! Czyli w wolnym tłumaczeniu: Nasz sklep z kanapkami to nie fast food (szybkie jedzenie)! To dobre jedzenie podane szybko! Zamówiliśmy sałatkę grecką z grillowanymi kanapkami i faktycznie było równie smacznie co szybko... Polecam.

Karpaty oddzielają Siedmiogród (Transylwanię) od Wołoszczyzny. Jedziemy z Braszowa do Curtea de Argeş, więc przejeżdżamy tę naturalną granicę, która przebiega jak sądzę gdzieś między Branem a Câmpulung. Widoki są tak piękne, że trudno oderwać od nich oczy. Co chwilę się gdzieś na moment zatrzymujemy, żeby popatrzeć, pooddychać. Nie tylko my... co jakiś czas spotykamy innych podróżujących tą samą drogą, którzy nie mogli się powstrzymać...

Przejazd można sobie dodatkowo urozmaicić próbując różnych miejscowych specjałów, dodajmy, że póki co niezbadanych jeszcze przez unijnych urzędników i nie spełniających żadnych mniej lub bardziej idiotycznych norm. Może dlatego smakują znacznie lepiej! My kupiliśmy sobie trochę kiełbasek z niedźwiedzia i z dzika, były bardzo dobrze uwędzone i piekielnie smaczne! Po szybko zorganizowanej i zupełnie niehigienicznej degustacji kupiliśmy jeszcze dwie półtoralitrowe butelki pysznych domowych soków i wiązkę precli. I nie uwierzycie Państwo, ale żyjemy! Naprawdę!