Wsi spokojna, wsi wesoła... można by powiedzieć za poetą. Kto twe wczasy, kto pożytki może wspomnieć za raz wszytki? Może ten, kto wraca pewnego razu do domu i podnosząc głowę znad torebki, w której szukał kluczy, mało nie dostaje zawału serca na widok martwego ptaka wiszącego u progu. Ten, czyli ja. Pewnej zimy, chyba trzy lata temu. Kaczkę wspaniałomyślnie podarował nam landlord, lekkomyślnie pod moją nieobecność przyjął luby, a ja nieświadoma tego, że zapach świeżych flaków przyprawia mnie o mdłości, postanowiłam się zmierzyć z całym ptaszyskiem. Dla kurażu miałam sobie strzelić setę, ale z przejęcia nic nie jadłam pół dnia i wolałam nie ryzykować bani, zanim w ogóle zabiorę się za pióra. Historia to długa i krwawa, zaoszczędzę szczegółów, a zmierzam do tego, że postawiłam lubego pod ścianą - jeśli kiedykolwiek ktokolwiek, nawet sama Baronessa Thatcher dawałaby mu całe naręcza szlachetnego ptactwa, to ja umywam ręce, a skubać i patroszyć będzie on. Odtąd jeśli z polowań coś dostajemy, to już przygotowane do pieczenia. Tak było z tą przepiórką. Rączek nie ubrudziłam, nerwów się nie najadłam, przygotowałam ją mniej więcej według przepisu z jakiegoś starego numeru miesięcznika Good Food.

Przepiórka duszona w winie z cynamonem

2 porcje

• 2 łyżki oliwy
• 2 przepiórki, umyte, osuszone
• 3 ząbki czosnku, obrane i z grubsza posiekane