Książka wyróżniona nagrodą Pulitzera w 2009 roku niewątpliwie jest kolejnym sukcesem na koncie pani Strout, która pisywała wcześniej bestsellery takie jak na przykład „Nie odstępuj ode mnie”. Dla mnie jest to pierwsze spotkanie z pisarką, o jej książkach wcześniej nie słyszałam, ale cieszę się, że przeczytałam „Okruchy codzienności”.

Zazwyczaj jest tak, że po nagradzanych książkach spodziewamy się złotych gór. Ja podeszłam do tej z lekkim dystansem, żeby w razie czego się nie rozczarować. Powieść ta należy do serii KontraPunkt, czyli, jak informuje nas nota na okładce, serii dzieł godnych uwagi, nagradzanych i zauważanych przez krytykę. Jest to, jakby nie było, pewne brzemię do udźwignięcia, na szczęście „Okruchy codzienności” w pełni dają radę mu podołać.

Główna bohaterka – Olive Kitteridge – mieszka w małym miasteczku Crosby na Wschodnim Wybrzeżu. Jawi nam się jako wysoka kobieta słusznej postury, która oschle traktuje swojego miłego męża Henry’ego. Jest byłą nauczycielką matematyki, ciągle z czegoś niezadowoloną. Wśród uczniów siała postrach, bali się jej dziwnego sposobu bycia, jej wrogości. To samo dotyczyło jej syna Christophera, który, gdy już wziął ślub, uciekł z rodzinnego miasta, byle dalej od matki.

Każdy kolejny rozdział choć w jednym zdaniu przedstawia nam życie Olive. Większość dotyczy jej samej, są też takie, w których czytamy o życiu ludzi z miasteczka, ich problemach z codziennego życia i zmaganiach z nimi. Tam główna bohaterka występuje zazwyczaj epizodycznie, ale trzeba przyznać, że zawsze gdzieś jest o niej mowa. W końcu Crosby to małe miasto, wszyscy ludzie znają się nawzajem.