I my zostajemy wprowadzeni w to życie, co jest o tyle ciekawe, że nowe, bo większość ludzi z takim miejscem nie ma nic wspólnego. Najważniejsze jest to, że wielu ludzie źle postrzega Ośrodki Wychowawcze, najczęściej po pozorach. Nikt nie wyprowadza ich z błędu, bo i po co? To, co się tam dzieje, zostaje za zamkniętymi drzwiami. Dzięki „Świeżakowi”, możemy poznać ten światek od podszewki, zgłębić jego tajemnice i dowiedzieć się w końcu, „co w trawie piszczy”.

Książka jest napisana z punktu widzenia Bartka. Opisuje kilka miesięcy jego życia w Grzybowie. Nie jest to jednak nudzący opis dnia po dniu, lecz wybrane sytuacje z życia wychowanków, jak np. ucieczka, czy przybycie kolejnego świeżaka. Dzięki temu, nie można się przy lekturze nudzić, bo zawsze kolejny rozdział wprowadzi nam coś nowego. Właśnie przez ten fakt, czyta się szybko.

Są sytuacje, kiedy szczerze współczułam chłopakom ich sytuacji, szczególnie niektórych kar, na które nie zasługiwali. Rozumiem, że musi być dyscyplina, ale w tym momencie współczułam chłopakom, którzy np. przez jednego uciekiniera mieli zakaz wyjazdów na przepustki.

Podobało mi się to, że wychowankowie trzymali ze sobą, w razie czego mogli na siebie liczyć i przede wszystkim nie kablowali na siebie. Przynajmniej tyle mogli robi, żeby sprzeciwić się wychowawcom.

Książkę polecam. Bardzo fajna, życiowa lektura, z której można się przy okazji dowiedzieć czegoś ciekawego, o czym raczej się nie mówi.