O Małgorzacie Gutowskiej-Adamczyk do tej pory nie słyszałam. Może dlatego, że pisała głównie książki dla dzieci, a ja takowych już nie czytam. Z okładki przeczytanej przeze mnie lektury dowiedziałam się, że jej powieść 13. Poprzeczna została uznana „Książką roku 2008”, co na pewno jest osiągnięciem znacznym. O nagrodzonej pozycji niestety nic nie słyszałam, ale pewnie kiedyś z ciekawości po nią sięgnę.

Cukiernia pod Amorem to pierwsza seria książek dla dorosłych, które Małgorzata Gutkowska-Adamczyk napisała. Jest to kolejny sukces w jej karierze, a widząc, jaką furorę wśród odbiorców robi ten cykl, śmiem twierdzić, że to dopiero początek jej drogi do sławy.

Pierwsza część, Zajezierscy, to opowieść o tytułowym rodzie Zajezierskich. Każdy z rozdziałów jest ukazaniem go przez pryzmat kolejnych pokoleń. I tak poznajemy Barbarę Zajezierską, która musi uporać się z psychiczną chorobą męża, a przy tym dobrze gospodarować domem i opiekować się czworgiem dzieci. Trzeba przyznać, że los jej nie oszczędza. Gdy mąż i teściowie umierają, na drodze do jej szczęścia stają coraz bardziej zawikłane przeszkody. Jestem dla niej pełna podziwu, gdyż potrafiła sobie z każdą sytuacją poradzić, jak na prawdziwą panią domu przystało.

Inne rozdziały dotyczą już kilku lat wprzód, czyli dorosłości syna Barbary – Tomasza. Tutaj pojawia się wątek romansowy. Tomasz bowiem słynie z podrywania kobiet, a niektórym płodzi dzieci. Jego matka zajmuje się cichym spłacaniem upokorzonych przez niego kobiet bez cienia żalu i z pewnością, że tak trzeba.

W dalszych rozdziałach w historię wplata się rodzina Bysławskich, czyli Ada (narzeczona Tomasza) i jej dwie siostry Kinga i Wanda. Ich losy również są nieco skomplikowane, Ada niekoniecznie pała miłością do swego przyszłego męża, Kinga wychodzi za mąż za Rosjanina, co w tamtych czasach było rzeczą niesłychaną, a Wanda z rozpaczy idzie do zakonu.