Zazdrość jest trudnym partnerem do współżycia. W zasadzie tworzymy trójkąt. Ja, On i Ona. Podstępna, wyrachowana i bezwzględna. Zna moje słabe punkty i wtedy uderza z całym impetem. Jakby chciała opętać, zaburzyć zmysły, zabić. Jestem narzędziem w jej rękach. Moja Pani – ja jej uległa. Robię, co mi każe, zadając ból prosto w serce. Pokornie znoszę jej zachcianki, testuje mnie. Blondynki, brunetki, młode i świeże, zgrabne, z obfitym biustem. Piękne. Każe mi patrzeć i znosić w pokorze moje niedoskonałości. Ona wie, że każdy mój wybuch gniewu powoduje, że go tracę. Ona prowokuje do złych czynów. Jestem okrutna niczym Dejanira dla Heraklesa, niczym Hassan dla Leili. Zabić z zazdrości. Tego chce moja Pani. Żąda krwi ofiarnej, gniewnej, zazdrosnej.

Znam ją na pamięć. Oswoiłam się z jej obecnością. Czasem jednak przychodzi niespodziewanie niczym złodziej i kładzie się obok mnie w łóżku. Nie śpimy, rozmawiamy, układamy scenariusze, malujemy obrazy, wystawiamy sztuki, piszemy wiersze, reżyserujemy, rozstajemy się, wracamy, milczymy. W końcu nad ranem zasypiamy. Ona silniejsza niż kiedykolwiek, ja pokorna wobec jej wyższości. Moja Pani Zazdrośnica.