Niedziela. Wstaję rano. Nie ubieram się odświętnie. Teraz już nie. Kiedyś tak. Dzień święty święcić. Mycie w pośpiechu, śniadanie w pośpiechu. Już nie zwracam uwagi na bolące brzuchy i głowy dzieci. Wiem, że nie chcą iść. Ale idą, bo ja chcę. Później zdecydują. Choć poniekąd wiem, jaka będzie ich decyzja. Idziemy na godzinę 11. Wychodzimy z domu o 10:58. Dwie minuty wystarczą, żeby dojść i się nie spóźnić. Stajemy raczej w tyle. Tam gdzie rodzice z małymi dziećmi. Wiadomo, dzieci swoje prawa mają, jedne spacerują, drugie płaczą, inne znowu głośno gadają, jeszcze inne stoją na baczność /podziwiam/. Ale jest na owej mszy jeden wyjątek, który sprawia, że od pewnego czasu stał się moją niedzielną obsesją. Tą obsesją jest pewna pani w za dużych okularach, która przychodzi ze swoją około 2-letnią córką.

Najpierw otwierają w konfesjonale salon fryzjerski. Siedzą na klęczniku, wyciągają grzebień i przeczesują się jedna po drugiej. Ten proceder zajmuje im mniej więcej minutę. Gdy już skończą, mama gmera w torebce, wyjmując po kolei jakieś zawiniątka. Oooo ciasteczka i chrupki, a na koniec buteleczka z herbatką. Nie ma to jak drugie śniadanie, poświęcone, wyspowiadane.