W tym roku postanowiliśmy, że pojedziemy nad nasze piękne, ciepłe morze. Wszystko było zapięte na ostatni guzik, bagaże spakowane, kotlety na podróż upieczone, rosołek dla Pawełka ugotowany. Godzina 21 - idziemy spać, rano trzeba wcześnie wstać. Super. Paweł nawet nie marudził przy zasypianiu. Super, super,super!? O choroba coś nie tak. Głowa ciepła, oczy szkliste, no do jasnej ciasnej, musiałeś taki numer matce wyciąć - 39℃. I co teraz? Co teraz? Jechać, nie jechać. Rafał zadecydował – jedziemy. Godzina 3 rano. Wstaje – głowa gorąca, ale jedziemy. Grzeje cholerny rosołek do termosu. Upieczone kotlety zawijam w te sreberka, a niech was szlag trafi! No co, martwię się.

Jedziemy. Jest upał, klima siadła, Paweł śpi, korki jak cholera, Marta chce siku, a Rafał kotleta. Nie wytrzymam. Godzina 17.30 dojeżdżamy do Dźwirzyna. Szukam pediatry. Jest prywatna praktyka, przyjmie nas - 50 zł. Diagnoza – zapalenie jamy ustnej i hasło: do tygodnia powinno przejść, a jak nie to później dołączymy antybiotyk. Chyba ją pogięło. Na moje oko to jakiś wirus i zapalenie spojówek i dawaj antybiotyk, ja jestem na wakacjach i nie mam czasu walczyć z choróbskiem. No dobra nie jestem lekarzem. Teraz do apteki – 87 zł. Super. Jedziemy szukać naszego apartamentu. Jest. Po minach Marty i Rafała widzę, że nie bardzo. Fajnie jest – pocieszam się, a co oni chcieli za 220 zł za dobę? Luksusy? Jest wieczór, Rafał poszedł przywitać się z morzem – coś długo się witał – 2 godziny. Śpimy.