W 1625 roku na zamku rozpoczął działalność słynący z surowości i egzekwowania prawa przy pomocy kata – Trybunał Siewierski. Powiedzenie: Bij, kradnij, zabijaj, ale Siewierz omijaj, brzmiało jak groźna przestroga, gdyż za kradzież, morderstwo i pobicie prawo siewierskie przewidywało karę śmierci. Więźniów oczekujących na wyrok przetrzymywano w lochach baszty.

W źródłach odnajdujemy informacje, iż w XVII wieku zamek miał typowo obronny charakter i był świetnie przygotowany na odpieranie ataków wrogów. Wjazd prowadził przez drewniany most zwodzony. Mury miały 2 metry grubości i były podparte 10 szkarpami. Budowli broniło 10 dział, w tym 4 spiżowe, w barbakanie umieszczone były moździerze, w baszcie 15 hakownic i 4 muszkiety, dodatkowo istniały stanowiska obronne dla 60-osobowej załogi. Na wypadek zdobycia przez wroga barbakanu, w sieni bramy wjazdowej znajdowała się specjalna zapadnia. Dodatkowo cały zamek otoczony był nawadnianą fosą i wałem, który oddzielał warownię od rozlewisk. Nie powstrzymało to jednak wojsk szwedzkich i tak jak wszystkie zamki jury i ten w 1655 roku został zniszczony i zdobyty. Próby odbudowy podejmowali się w latach 1681 – 1689 Jan Małachowski i Felicjan Szaniwaski. W wyniku tych działań obiekt stracił swój militarny charakter. Ostatnim właścicielem zamku był Feliks Paweł Turski, który opuścił zrujnowaną budowlę skazując ją na ostateczne zniszczenie.

W latach pięćdziesiątych zainicjowano prace zabezpieczające. Od 1998 roku prowadzono na zamku prace archeologiczne. Obecnie twierdza stanowi trwałą ruinę z zachowanymi murami obwodowymi, wieżą bramną, zrekonstruowanym barbakanem i drewnianym mostem zwodzonym. W 2008 roku na wieży zamkowej utworzono platformę widokową i udostępniono zamek turystom.