Przed wami druga część propedeutyki do nauki o konsekwencjach łamania prawa, czyli „co robić, kiedy znajdziesz się w pudle”. Prowadzący, szrajbnięty poniżej jest już wprawdzie jak pewnie wiecie na wolności, ale chętnie udzielę wam jeszcze kilka rad.

Aklimatyzacja trwa ok. 1-1,5 miesiąca. Tyle potrzeba mniej więcej czasu na to żeby dotarło do ciebie gdzie jesteś, kim jesteś i co cię czeka, oraz względne zaakceptowanie tego faktu. Panem twojego losu jest wychowawca – niczym przenajświętsza panienka wysłuchuje waszych próśb, zawodzeń i dobrych pomysłów. Należy to wykorzystać i bywać u niego jak najczęściej. Korzyści są obopólne – oni to lubią, bo czują realną władzę, która jak wiadomo jest jednym z niewielu legalnych w tym kraju narkotyków, ty natomiast możesz uskrobać coś nie coś dla siebie, czyli tzw. „nagrodówkę”.

Nagrodówki dostaje się praktycznie za nic, ot, nie rzucaj się w oczy, mów pełnymi zdaniami, bądź miły i absolutnie nie wdawaj się w kłopoty. Najczęściej nagrodówki to dodatkowe wnioski na paczki żywnościowe, odzieżowo-higieniczne, w miarę odsiadki – dodatkowe widzenia, widzenia bez dozoru, (czyli bez krat pomiędzy tobą, a odwiedzającym, kamer itp.) wreszcie, od momentu, kiedy prawnie ci przysługują przepustki, to wychowawca składa o nie wniosek do dyrekcji. Generalnie, musisz dać się lubić.

Dużym plusem jest posiadanie konkretnej umiejętności i możliwość podjęcia zatrudnienia w zakładzie. Na pewno łatwiej jest tym, którzy maja konkretny, najlepiej techniczny fach w ręku, ale przede wszystkim należy wykazać się odrobina inteligenci, wytrwałością i zapałem. Pracującym jest zdecydowanie łatwiej – po pierwsze wedle znanej powszechnie maksymy starożytnych Teutonów - Arbeit macht frei – mamy nieco więcej swobody poruszania się po zakładzie i minimum możliwości decydowania o swoim czasie, po drugie, choć może to właśnie jest najważniejsze – nie spędzamy całego dnia w celi, po trzecie, w przypadku, gdy jest to praca zarobkowa (a nie zawsze jest) dostajemy niewielkie, ale jednak kwoty, dzięki którym odciążamy rodzinę z konieczności zaopatrywania nas w zdobycze cywilizacji zachodniej i względnie zjadliwą żywność w kantynie. Po czwarte – praca, to dodatkowy atut w ręku, w wypadku ewentualnego wniosku o wcześniejsze zwolnienie z odbywania kary, czyli tzw. wokandę – w oczach sądu penitencjarnego osoba pracująca jest bliższa pełnej resocjalizacji.