Przełom lat 70. i 80. Gramy na podwórku w nogę, w pikra, w noża, w ziemię, w podchody. Chodzimy na Górkę Poznańską na sanki. Na „Czwórkę” i na „Jedynkę” na lodowisko. Wyprawiamy się po kije do pikra albo po kłęby drutu do robienia bolców. Na klatkach schodowych rżniemy w karty. Pod blokiem rzucamy monetami w ściankę. W tę i we w tę chodzimy po mieszkaniach. Wymieniamy się powycinanymi z prasy tekstami piosenek, plakatami piosenkarzy, zespołów, piłkarzy, klubów, reprezentacji, komiksami i resorakami. Wspinamy się po drzewach owocowych. Rzucamy kijami ze sznurkiem zakończonym hakiem w kierunku samochodów wiozących na przyczepach buraki cukrowe.

On jest twardzielem wśród dziesięciolatków. Złamana lewa ręka po upadku z jabłonki. Źle zrośnięta musi być ponownie łamana i nastawiana. Potem mówi, że ta ręka jest mocniejsza. Chwali się, napina ją, uderza. Gra w nogę genialnie. Jako jeden z dwóch (choć ten drugi jest nieco starszy) jest brany do składu przez chłopaków ze średniej szkoły. Reszta z nas stoi z boku i jedynie ogląda mecz. Krąży plotka, że miał się przeprowadzić do Giżycka i grać w tamtejszych „Mamrach”. Trampkarzach, czy juniorach… Kto wie? Czy zaczynał w „Agrokompleksie”? Któż teraz pamięta?