Szeptane pogłoski mówią o borykaniu się, dość poważnym, Jastruna z depresją. Autor opowiada o tym szczerze, wszakże się nie roztkliwiając i nie szukając w publiczności opieki, zaprzeczania, wsparcia. Myślę sobie, że musi być po wielu terapiach, które odpowiednio nauczyły go konfrontować się z obcym miejscem i szeroką publicznością. To charakterystyczne dla „uświadomionych” chorych na depresję, umiejących radzić sobie w takich sytuacjach, które nierzadko im sprzyjają. Sam Jastrun dopowiada, jakby czytał mi w myślach, że taka atmosfera wpływa na niego bardzo dobrze i się w niej doskonale odnajduje.

Opowiada, jakby pisał o sobie felieton. Tak, dużo o sobie, w ten sposób jednakże, iż przeplata opowieść o życiu od dzieciństwa, historiami pisarskimi. Tak umiejętnie to robi, że widzowie nie znajdują pomysłu na sensowne pytania. A wśród nich, w sali pękającej w szwach, z dostawionymi krzesłami, z kręcącą się między słuchaczami telewizją publiczną, chyba sami czytelnicy felietonów Jastruna w „Zwierciadle”, „Twoim Stylu”, „Przeglądzie”. Ze mną zaś inaczej. Cóż, wierny telewidz jego cotygodniowych wizyt w Superstacji… Tego kulturalnego, wyważonego intelektualisty. Przede wszystkim jednak depresanta, którego, i jego pisarstwo, tak dobrze rozumiem…