Kętrzyn, przed wojną Rastenburg, jest miastem od 653 lat. Otoczony jeziorami, bagnami i lasami, zachował architektoniczne ślady świetności krzyżackiej i pruskiej. Gotyk i kamienice z przełomu XIX i XX wieku sąsiadują z PRL-owskim budownictwem drugiej połowy ubiegłego wieku. Resztki obronnych murów, wielokrotnie przebudowywany zamek, obronny kościół, eklektyczny ratusz czy klasycystyczny budynek dawnej Loży Masońskiej przypominają o dawnych czasach; czasach wielokulturowości i zapewne tolerancji, gdy ludność pruska współżyła z żydowską i prawosławną mniejszością, czego dowodem były dwie kętrzyńskie synagogi, z których jedna zachowana jest do dzisiaj, oraz nadal istniejąca prawosławna cerkiew.

Pomimo „wyzwolenia” i zrównania z ziemią dużej części miasta przez Armię Czerwoną oraz wysiedlenia ludności do Niemiec, miasto odbudowuje tę wielokulturowość. Obok kościołów katolickich jest kilka protestanckich, została wybudowana cerkiew bizantyjsko-ukraińska na terenie której znajduje się tablica upamiętniająca ofiary Akcji „Wisła”. Godna podkreślenia pamięć z uwagi na to, iż mieszkająca w Kętrzynie mniejszość ukraińska i łemkowska to w większości potomkowie przymusowych przesiedleńców, nie wyłączając autora tego tekstu, który także z racji rodzinnych ma sentyment i do Małej Synagogi.