Wszystko byłoby rzeczywiście śmieszne i z pewnością nawet ksiądz biskup miałby z tego niezłą zabawę (jakaś grupka chciała być śmieszna, ale jej nie wyszło), gdyby nie fakt, kto stoi za całym przedsięwzięciem, steruje i zwodzi z pewnością niejedną inteligentną osobę. Sam wódz organizacji, Janusz Palikot cierpi na dziwne zaburzenie, raz przyrzekając „Tak mi dopomóż Bóg”, a drugim razem jest zaciekłym antyklerykałem. Wydaje prawicową gazetę, żeby później zająć pozycję lewicową i stamtąd manipulować ludźmi. Moja diagnoza: populizm.

Nie tak dawno, tygodnik „Uważam Rze” piórem red. Joanny Demcio opisał niezwykłą historię Armanda Ryfińskiego, jednego z filarów Ruchu Palikota, często pojawiającego się w mediach. Okazuje się bowiem, że Prokuratura w Warszawie znajduje się w posiadaniu niezwykle ciekawych materiałów na temat wspomnianego wyżej osobnika. Nie będę oceniał, zapytam tylko szanownych czytelników, jak nazwać osobę, która do swojego ojca zwraca się tak: „Skurw..., zasłużyłeś na wyrok śmierci i ja go wykonam!”, „Ku..., nie wyjdziesz stąd żywy”, „Zapamiętaj, skurw..., że twoje dni są policzone” i która, według zeznań, próbowała go otruć? Takich perełek w tej formacji jest z pewnością znacznie więcej, jak chociażby Wojciech Penkalski karany za pobicie, groźby bezprawne wobec świadka i wymuszenie rozbójnicze, Andrzej Rozenek piszący dla „Goebbelsa stanu wojennego” i rozsiewający ideologię degrengolady po wszelkiego rodzaju mediach oraz im podobni ludzie, którzy chcą Polskę uczynić „nowoczesną”.

10 listopada 2012 roku napisałem tak: „Zwracam się z uprzejmą prośbą do mediów oraz wszystkich ludzi dobrej woli odpowiedzialnych za przekaz informacji w Polsce o nieudostępnianie swojego czasu antenowego Januszowi Palikotowi próbującemu zwrócić na siebie uwagę poprzez tryskające głupotą wypowiedzi, które bez kamer i mikrofonów z pewnością byłyby jedynie popularne wśród wąskiej grupy meneli”. Niestety, prośba nie została spełniona (nie to, żebym się łudził, że zostanie) i istnieje obawa, że grupka ta, pompowana niemiłosiernie przez media, zasiądzie zarówno w naszych radach miejskich, Sejmie, jak i Europarlamencie. Wielu się nabrało (m.in. na hasło legalnej trawki) i zagłosowało w 2011 roku za RP, a co z tego wyszło, obserwujemy po dziś dzień. Zdecydowanie trwa to za długo. Może w końcu pęknie?