Pan Hulot to pierwowzór, lecz bardzo wysublimowany i artystyczny, Jasia Fasoli. Każdy jego niezręczny, nieudolny ruch powoduje efekt motyla i rodzi katastrofę w ułożonym dotychczas, na wzór arystokratycznego świata, kanonie zachowań obyczajowo-społecznych. Jednakże Tati z odrobiną nadziei pokazuje widzom, że świat francuskiej, europejskiej koterii nie składa się jedynie z nadętych bufonów. Ci, którzy w owej kurortowej bufonadzie nie brali udziału, dziękują bohaterowi za przyjemnie spędzone wakacje i okazują mu wdzięczność za możliwość poznania, rozstając się z nadzieją spotkania za rok.

„Everest” to film z ogromną klasą prezentujący wycinek sezonu turystyczno-komercyjnych wypraw na najwyższy szczyt ziemi, które rozpoczęły się w latach 90. ubiegłego wieku, przynosząc na zboczach Mount Everestu ofiary, tłok, tragedie… Być może jest tak mało sentymentalnej płaczliwości i szczęśliwego zakończenia na ekranie, bo produkcją w głównej mierze podzielili się Islandczycy i Brytyjczycy, wnosząc, pewnie za amerykańskie fundusze, przeraźliwie kunsztowne obrazy, dialogi i emocje, nienużące i niepowodujące rozczarowania, lecz przynoszące napięcie przez cały dwugodzinny spektakl.