Trochę szkoda, że zdecydowano się na jarmarczną sobotę zostawić planszę do robienia zdjęć na dziedzińcu zamkowym. Wówczas wszystkie stoiska miałyby szansę zmieścić się wśród murów. A może i nie? Jakiś swój urok miały trzy stoiska awizujące targ jeszcze przed warowną bramą. Szczególnie imponująco wyglądał sklep z wiklinowymi cudami, gdy patrzyło się nań z góry, ze skweru przy Zjazdowej.

Mniej więcej dziesięć, jedenaście stoisk. Siąpił deszcz, więc jakoś smutno, mało wiosennie i w pogodzie, i na twarzach. Dobrze, że temperatura była raczej bliższa dziesięciu stopni niż zeru i ani podmuchu wiatru. Bardziej sprzedawcom i organizatorom pewnie przeszkadzała wilgoć niż zimno. Mam nadzieję, że tłumnie zrobiło się później, bo około godziny jedenastej przy stoiskach zatrzymywały się ledwo dwie, trzy osoby. Być może odwiedzających przyciągnęły opowieści o tradycjach wielkanocnych i warsztaty wykonywania ozdób świątecznych. Szkoda, że organizatorzy nie poinformowali na plakatach o dokładnych godzinach, w których odbywały się owe, jakby nie było przecież atrakcje. Ja na żadną z tych dwóch nie trafiłem. Szkoda. Świetny pomysł, a zniknął gdzieś w okolicach sobotniego południa.