Słowa, słowa, słowa...

A pod słowami: emocje, emocje, emocje.

Prywatnie całkiem, do Waszej wiadomości — mam dosyć emocji w moim życiu.

Emocjonują mnie wszystkie kwitki, awiza, ikonki nieodebranych połączeń na telefonie. Zmęczona jestem tym emocjonowaniem się. Najbardziej miłością. Kocham niedopowiedzenia i nienawidzę niepewności. Najchętniej przespałabym ją. Śpiąca Królewna — mój archetypiczny pierwowzór. I nie chodzi o pocałunki na dzień dobry.

Pocałunki można wyciąć. Przestało mi zależeć na łasce i niełasce płci przeciwnej. Jestem piękna sama dla siebie i to jest najpiękniejsze.

Banał — powiecie i macie zupełną rację. Banały mają mdły bananowy posmak. I dobrze! I tak jest rozkosznie. Bananowe smufi może być moim jedynym życiodajnym pożywieniem. I jest: praca — dom — sen — praca — dom, etc...

Banana codzienne przełykanie zupełnie gasi łaknienie.

Oglądam głupie seriale beznamiętnie. Już mi nawet nie zależy, żeby była intryga. Panicznie boję się horrorów jak papryczki jalapeño. A błyskotliwe powieści są dla mnie jak ekskluzywne dania w restauracji — boję się, że mnie na nie nie stać.