Jakoś tak w styczniu roku następnego dopytujesz się, czy może… Nie, ale znowu proszą o telefon. Mija rok. Czekasz nadal. Mija rok i dwa miesiące, więc zaczynasz się odrobinę niepokoić. Myślisz sobie mniej więcej tak: Jest jakaś wada w kręgosłupie. Coś tam napisane w rozpoznaniu i celu (uzasadnieniu). Szyja, odcinek, lędźwiowy, krzyżowy… W zasadzie nieważne, bo i tak w nocy przewracasz się z boku na bok i pigułki nasenne przeplatasz przeciwbólowymi. Nieco kulejesz, jakieś trudności z utrzymaniem pisaka. Czasami szklanka wypada z dłoni. Za radą telewizji kupujesz maść, bo chciałbyś być seniorem bez ograniczeń, ale zamiast pływania próbujesz maszerować, bo rower albo bieganie kompletnie niewskazane. Dochodzi do ciebie coś szalenie głupiego: Wada po kilkunastu miesiącach albo maleje, albo pogłębia. Zaproszony na rehabilitację, będziesz ćwiczył, gimnastykował według rozpoznania sprzed roku. A jeśli gdzieś tam w twoim kręgosłupie jest już całkiem inaczej?

Żeby nie było tylko o Kętrzynie, gdzie o medycynie rozmawiają w szczególności starosta i burmistrz, a wyborcy po prostu czekają, jeżdżą do innych miast się leczyć lub po prostu płacą za usługi medyczne, to 94-letnia kobieta otrzymuje skierowanie na zabieg usuwający jaskrę. Rodzina wydzwania po najbliższych szpitalach oferujących przeprowadzenie zabiegu. Wiadomo, kwestia dowiezienia osoby w wieku cokolwiek poważnym, opiekowania się nią. Najkrótszy termin w miejscu o odległości w miarę akceptowalnej to 3 lata! Ilość złości, rozterek i bezradności przekracza granice rozsądku. Zatem, Drodzy Rehabilitanci specjalnie się nie martwcie. Poczekajcie na jaskrę.