Czytane przez Witolda Gagackiego, nie strofy a wersy, odezwały się szybko asocjacją z Dekalogiem wśród słuchaczy. A ci podzieleni byli w sposób szczególny. Spora część to wielbiciele literatury i poezji, stali bywalcy spotkań kulturalnych i artystycznych, inteligencka część miasta. Pozostali zaś to, oczywiście nie wykluczając ich z przynależności do wymienionej grupy, to ściśle powiązani wspólną przeszłością z autorem prezentowanej tego wieczoru książki.Oni to, koleżanki i koledzy z dzieciństwa, ze szkolnej, szczególnie licealnej ławki, nauczyciele, którzy wówczas byli rówieśnikami licealistów, mieszkańcy Wopławek i kętrzynianie dopiero, co rzuceni przez najstraszniejszą burzę historii do Rastenburga – Kętrzyna. Trochę było spotkania autorskiego w klasycznym wydaniu, trochę pięknych i interesujących słów o dawnym Kętrzynie polonistki i rusycystki. Nieco rzuconych nazwisk, pseudonimów, przezwisk, żartów o minionych wydarzeniach, które są tak charakterystyczne dla zjazdów szkolnych, klasowych, maturalnych, rocznikowych, co właśnie tak bardzo wiązało się z sobotnimi uroczystościami w Liceum na Powstańców Warszawy.