„– Tutaj wisiał niegdyś obraz najjaśniejszego pana – ozwał się znów po chwili – akurat tam, gdzie teraz wisi lustro. – A tak, ma pan rację – odpowiedział Paliwec – wisiał tam, ale obsrywały go muchy (…). – Mnie zabierają tylko z powodu zdrady stanu. – Ale za co mnie – biadał Paliwec. – Ja byłem taki ostrożny! Bretschneider uśmiechnął się i rzekł zwycięsko: - Za to, że pan powiedział, że muchy srały na najjaśniejszego pana”.

To cytat z pierwszego rozdziału „Przygód dobrego wojaka Szwejka podczas wojny światowej”. Wszyscy wiemy, czym historia ze srającymi muchami skończyła się dla Szwejka i z jakim humorem, dystansem, lekkością opisał to Hašek. Na szczęście kłopoty bohatera to tylko literatura. Okazuje się, że rezerwy w takich sprawach czasami brakuje. Interesująco straszne zdaje się, co by było, gdyby ptaki w mieście obsrały ważny portret zamiast ławek, chodników, samochodów, parapetów i dachów. A może padło na jakiś garnitur, choć to podobno szczęście? U Haška muchy nie poniosły żadnej konsekwencji. Ponieśli je za to ludzie, których zaaresztowała policja państwowa.