Hey mama, we're going to Atacama!

Jeśli dobrze pamiętam, wstaliśmy o 4 rano, tak żeby jeszcze przed świtem dojechać na gejzery, które najlepiej oglądać o wschodzie słońca. Udało nam się dotrzeć na czas.

Potem pojechaliśmy na śniadanie. Zanim nasza bezzębna Indianka przygotowała posiłek, można było się wykąpać w gorących źródłach, co widać na zdjęciach. Nadal jesteśmy wysoko na pustyni, więc w nocy jest bardzo zimno, już kawałek od basenu zaczyna się na ziemi lód.

Zbliżamy się do chilijskiej granicy. Po drodze mijamy jeszcze piękne, bardzo malownicze laguny, które głębokim błękitem kontrastują z czerwienią spalonej pustyni. Obok możecie zobaczyć zdjęcia chyba najsłynniejszej – laguny Verde, czyli zielonej. Spotykamy tu słynnego misia globtrotera, który akurat w tym czasie również zawędrował w te strony. Był bardzo miły i nawet zgodził się pozować do zdjęć.

No i nadszedł czas rozstania z naszymi Amerykankami, one wracają do Uyuni, a my czekamy na autobus, który poniesie nas w kierunku Chile, do małego miasteczka na pustyni – San Pedro de Atacama.

Nasz kolega, specjalista od ludowych mądrości, rozpoczyna karierę poety następującym dwuwierszem:

Daliśmy Amerykankom zupki, a one nam nie dały dupki!

Ledwie przekroczyliśmy granice, a zaczęła się droga asfaltowa! Co tu dużo gadać, B Ł O G O Ś Ć! Słowo skauta, że nigdy, ale to nigdy więcej nie będę narzekał na polskie drogi, może nie są tak dobre, jak drogi w Chile, ale są! W Boliwii dróg asfaltowych praktycznie nie ma!

Bardzo szybko dojechaliśmy na miejsce naszego noclegu i wypuściliśmy się na miasto. Po lewej widać najstarszy dom w miasteczku, wybudowany w 1520 r. Mieszkał w nim pierwszy królewski gubernator Chile – Pedro de Valdivia. Pod tym historycznym budynkiem nawiązujemy znajomość z tutejszym dostawcą ziół. Buenas Noches.

* * * * *

Do południa mamy czas wolny, idę posiedzieć sobie na głównym placu, gdzie spotykam naszego zaprzyjaźnionego handlarza. Najwyraźniej mu się nudzi, bo zaczyna mi udzielać lekcji hiszpańskiego, co zresztą bardzo mi odpowiada. W ten sposób poznaje jeszcze kilku jego klientów, którzy w międzyczasie się przewijają. Jeszcze kilka takich dni i mówiłbym płynnie po hiszpańsku, a może nawet dostałbym u niego pracę.

O piętnastej idziemy do biura podróży, w którym dzień wcześniej wykupiliśmy wycieczkę do Valle de la Luna. Przed biurem spotyka nas miła niespodzianka w postaci zapierającej dech w piersiach przewodniczki. Idziemy za nią jak zahipnotyzowani!

Zanim pojedziemy oglądać zachód słońca, robimy sobie półgodzinny spacer w tych niepowtarzalnych okolicznościach przyrody, a nawet zwiedzamy jeszcze jedną małą jaskinię.

Pustynia Atacama to jedno z najsuchszych miejsc na Ziemi! Nasza przewodniczka twierdzi, że są tutaj miejsca, w których od czasu kiedy prowadzi się takie badania, nie zanotowano jeszcze nigdy żadnych opadów! Trzeba przyznać, że okolica robi duże wrażenie. Przewodniczka też. Z blisko godzinnej rozmowy o Atacamie zapamiętałem tylko tyle, że Ana Maria miała kiedyś chłopaka Czecha.

Czuję się tak, jakbym był na innej planecie, a wrażenie to spotęguje się jeszcze bardziej o zachodzie słońca. Tyle że moim zdaniem nazwa jest nieadekwatna, inaczej wyobrażam sobie krajobraz księżycowy, raczej bym nazwał to miejsce Marsjańską Doliną.

Gdy wysiadamy z autobusu w San Pedro, jest już ciemno. To była ostatnia taka wycieczka tego wyjazdu, teraz została nam już tylko droga powrotna... Dziwnie się czuję, przecież dopiero co wysiadaliśmy z samolotu w Limie i co, już po wszystkim? Szkoda, że to już koniec...