Do części drugiej „Dziadów” mam sentyment podwójny, a w tej inscenizacji nawet potrójny. Po pierwsze, w liceum, pod kierunkiem nieocenionej polonistki pani Czesławy Dąbrowskiej, moja klasa (z moim udziałem także) przedstawiała „Dziady”. Cóż porównywać. Inne czasy, inna scena, o kurtynie nie było co marzyć, inne możliwości scenografii i przygotowywania strojów. Jednak chyba przeżycia te same. Wielkie z pewnością. Nie dość, że było to jak najbliższe spotkanie z wielkim poetą, z wielką twórczością, to przede wszystkim przeniesienie się na kilkadziesiąt minut do innego świata. Zaczarowanego, dramatycznego, magicznego, mistycznego, odległego, nieznanego. W przestrzeń nie dość, że literacką, to na dodatek teatralną. A wykonawcy, reżyserki, aktorzy i obsługa techniczna stanęli na wysokości zadania. Sprawili, że publiczność znalazła się w tym samym miejscu, co aktorzy. Znakomita, przeszywająca dusze widowni, gra świateł i cień, niezwykle dramatyczna muzyka pochłaniająca widza i fascynująco współgrająca z każdym słowem na scenie, z każdym gestem, z każdym ruchem postaci, z każdym fragmentem scenografii. Sentyment… Słuchając tekstu, nagle zrozumiałem, że znam cały na pamięć. Ach, dobra, acz wymagająca okrutnie, polonistko. Sprawiłaś, że po dwudziestu paru latach Mickiewicz wrócił do mnie z pełną siłą w ten listopadowy wieczór. Że pojąłem go znowu, pojąłem inaczej. Że w końcu go przeżyłem.

Sentyment po raz trzeci. To, jaką pracę w Bibliotece wykonał jej Dyrektor, sprawiło, że poczułem, iż coś drgnęło, coś zmienia się na lepsze, coś zerknęło w najlepsze czasy Kętrzyńskich Spotkań Teatralnych. Proszę tylko o nieco więcej spontaniczności, rozluźnienia. Wówczas może będą nie od parady porównania Kętrzyna do projektów z Węgajt albo Sejn. Czego życzę kętrzyńskiej kulturze, jej twórcom i publiczności.