Przychodzę ze szkoły do akademika, włączam telewizję i nie mogę patrzeć w ekran. Nie(!), po prostu nie mogę. Spytacie dlaczego? Nie mogę patrzeć na te „seriale”. Gdyby toto można nazwać w ogóle serialem – nie, to tasiemiec, który ciągnie się jak guma do żucia. Żeby to był jeden przypadek, to jeszcze bym zniósł, ale takich nonsensów jest w telewizji za dużo. To po pierwsze! Po drugie nie mogę patrzeć na ten bałagan, jaki odbywa się w publicznej telewizji. Bałagan w ramówce, który trwa nieprzerwanie od minionej dekady. A przecież telewizja publiczna ma do spełnienia misję na płaszczyźnie historii, kultury i dziedzictwa narodowego. A jest polityczną areną starć i tarć między politykami. Miejscem, gdzie zamiast niezależności górę biorą partyjne interesy. Nieład pokazuję na przykładzie seriali, które zaczerpnięte z amerykańskiej mody na tasiemiec stanowią zakład utrzymania wielu aktorów. Zamiast w porze najwyższej oglądalności wyemitować jakiś ciekawy teleturniej albo kabaret, gdzie można zdrowo się pośmiać i w ten prosty sposób zażyć trochę szczęścia po ciężkim dniu spędzonym w pracy… Ale nie.