Kolejny dzień. Wstaję z myślą, że dziś może wydarzy się coś nadzwyczajnego, że ktoś zadzwoni i powie: właśnie szukaliśmy kogoś takiego jak pani.

Włączam komputer, robię kawę, zapalam papierosa. Nerwowo zaczynam przeszukiwać oferty "dam pracę" (to już jakby mój etat od pewnego czasu). Sprzątaczka, pakowaczka, ochroniarz... i dopisek: mile widziani emeryci bądź renciści. Paranoja – myślę sobie.

Szukam dalej... Jest. Sprzedawca w sklepie... Nie jest to moje wymarzone zajęcie, ale przecież od czegoś trzeba zacząć. Nie każdy zostaje od razu kierownikiem (chyba). Zadowolona i pełna wiary chwytam za mój nieco już zużyty – od tych ciągłych rozmów z niby pracodawcami – telefon. Wybieram numer. W oczekiwaniu na głos, który winien odezwać się po drugiej stronie – próbuję ułożyć w głowie przebieg rozmowy.

Telefon odbiera bardzo miła pani. Po około pięciu minutach pytań typu: jakie ma pani wykształcenie?, jakie doświadczenie? – myślę sobie – jest dobrze. Po czym nagle słyszę: A czy posiada pani orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności?

Szczęka mi opadła. Jakie orzeczenie? W ogłoszeniu nie było mowy o żadnym orzeczeniu. Poirytowana całą sytuacją bez namysłu odpowiadam: ja na szczęście nie, ale państwo z pewnością – po czym rozłączam się, nie życząc – jak to zwykle czynię – miłego dnia. Przez chwilę nie mogę dojść do siebie.