ISSN: 1689-6688
poniedziałek, 28 marca 2011
ISSN: 1689-6688
poniedziałek, 28 marca 2011
Kto z nas od czasu do czasu nie pragnie chwili spokoju i wyciszenia? Zwykłego wyjścia na spacer i oderwania się od zgiełku codziennej pracy i obowiązków. Każdego roku wielu z nas stara się więc zaoszczędzić parę groszy, aby z przyjściem ferii czy wakacji wybrać się chociaż na tydzień upragnionego urlopu. Dylemat zawsze stanowi wybór odpowiedniego miejsca. Wśród tysięcy kuszących ofert trudno jest znaleźć tę jedną wymarzoną.
Ja chciałabym zaprosić w podróż do Norwegii. Podejrzewam, że na samo słowo u wielu z Państwa pojawia się gęsia skórka. Kraj kojarzony z surowym klimatem nie budzi natychmiastowej chęci odwiedzenia go. Moi znajomi, gdy zdecydowałam się na półroczny pobyt w Norwegii, popukali się w czoło z pytaniem czy nie mogłam wybrać jakiegoś cieplejszego i bardziej przyjaznego klimatycznie miejsca. Oczywiście, że mogłam, ale wtedy nie odkryłabym tego niezwykłego piękna przyrody i harmonii człowieka z naturą.
Miasto Trondheim, tak jak i cała Norwegia, od samego początku powaliło mnie bliskością natury, która już od przyjazdu na lotnisko witała niezwykłymi górskimi krajobrazami. Widok ludzi poruszających się po naprzemiennie opadających i wznoszących się pagórkach rowerami oraz kolorowe drewniane domki rodem z XVII-wiecznego filmu dopełniły dzieła i rozkochały mnie w sobie.
Pierwsza wyprawa w słoneczny sierpniowy dzień nad jezioro w okolicach jednego z okolicznych szczytów Bymarki, skąd rozpościerał się widok na całą panoramę miasta, utwierdził mnie w przekonaniu trafnego wyboru. Każdego dnia odkrywałam nowe niezwykłe krajobrazy. Punktem obowiązkowym, zrealizowanym od razu po przyjeździe, były oczywiście fiordy. Z pozoru niby kawałki skał okalające całe wybrzeże morskie, ale w połączeniu z zielenią natury, lazurem wody i mewami budowały klimat, któremu nie sposób było nie ulec.
Przyroda w Norwegii nie jest tylko chwilowym spacerem czy wypadem za miasto, ale jest towarzyszem codziennego życia. W każdej minucie spaceru ulicami miast można się spotkać z jej pięknem i spokojem. Zwykłe jezioro oddalone o 15 minut od miejsca zamieszkania przenosi w kompletnie inny świat. Nie ma tutaj praktycznie żadnych śladów cywilizacji, a jedyną rzeczą, jaką można usłyszeć, jest szum drzew i odgłosy zwierząt. Czasami można nawet stanąć twarzą w twarz z łosiem, który podobnie jak my przechadza się leśnymi ścieżkami.
Dla mnie niezwykłym odkryciem Norwegii były wyspy Lofoten znajdujące się na północy kraju. Tam, gdzie cywilizacja praktycznie zapomniała dotrzeć. Po prawie 24-godzinnej podróży do miejscowości o nazwie składającej się z jednej litery, przeżyłam najwspanialsze pięć dni bliskości z nieodkrytą naturą. Podążając górskimi, dzikimi szlakami, po kolana w błocie, miałam okazję zobaczyć, że to, co najpiękniejszego stworzyła matka natura, nie wymaga ręki człowieka. Widok oceanu z tęczą w tle i jego fal odbijających się o skały jest jednym z najwartościowszych wspomnień, wyrytych w mojej pamięci. Kropkę nad „i” postawił widok foki w jej naturalnym środowisku, która wydawała się być niesamowicie zaskoczona obecnością ludzi.
Obcowanie z takimi zjawiskami przyrody jak: doświadczanie wschodów słońca z jednoczesnym zachodem księżyca czy też rozjaśniające różnymi kolorami niebo zorze polarne dawało uczucie radości, dzięki któremu nawet sen w kabinie bez prądu, wody czy innych cywilizacyjnych udogodnień przy temperaturze -18°C wydawał się magiczny.
Jeśli chcecie odnaleźć harmonię swojej duszy i ciała z przyrodą, doświadczyć niezwykłości natury, zatrzymać się na chwilę w kompletnie innym świecie, to Norwegia jest idealnym do tego miejscem. Powrót do rzeczywistości po takiej wyprawie jest ciężki, ale też wzbogacający w pozytywną energię do stawiania czoła wyzwaniom codzienności.
