Akt pierwszy. Scena pierwsza.

Zimowy wieczór. Wnętrze mieszkania w bloku. W mieszkaniu panuje bałagan. Widzimy kobietę siedząca na kanapie przed monitorem komputera. Stukanie w klawiaturę przerywa tylko po to, by sięgnąć po widelec, którym wyjada słusznych rozmiarów czekoladowy tort prosto z kartonowego pudełka. Obok pudełka widzimy kieliszek wina i dwie umazane tortowym kremem świeczki w kształcie cyfr trzy i pięć.

Ciszę mąci dzwonek telefonu. Kobieta odbiera.

– Słucham? Tak, to ja… Tak, będę... Dziękuję.

Światło na scenie przygasa. Widzimy sylwetkę kobiety krzątającą się po mieszkaniu. W pośpiechu zmienia dresy na sukienkę, poprawia włosy i makijaż. Słyszymy głos z offu:

– Kobieta odebrała telefon z kwiaciarni. Uprzejma kwiaciarka potwierdziła jej personalia i powiedziała, że ma dla niej przesyłkę kwiatową. Upewniła się, że kobieta będzie w domu w ciągu najbliższego kwadransa, żeby ją odebrać. Wzbudziła tym w kobiecie pewną nerwowość wymieszaną z ekscytacją. Kto mógł wysłać jej kwiaty? Kto pamiętał o niej w to zimowe, urodzinowe popołudnie? Któryś z kochanków, po których nie spodziewała się podobnych gestów? Może były kochanek, który postanowił o sobie przypomnieć? Tajemniczy wielbiciel, o którym nie miała pojęcia? W ekscytacji wyczekiwała tej niespodzianki.