Mój znajomy chociaż jest seksistą i wybitnie skąpym człowiekiem powiedział kiedyś jedno mądre zdanie, które zapamiętałam jako sentencję, czasami prześladującą mnie. Powiedział: Uważaj o czym marzysz, bo to może się spełnić...

I tak od dzieciństwa marzyłam by „robić w mediach”. Śpiewałam do mikrofonu, nagrywałam swoje audycje na Kasprzaku i z wypiekami na twarzy zaczytywałam się w polskiej prasie muzycznej. Potem cały zastęp nauczycieli skutecznie pogrążył mnie w świecie regułek wykutych na blachę, wzorów matematycznych, które z kolei oni sami przez lata powtarzali jak mantrę. I nieważne, że było to odarte z pasji, wyobraźni i zbliżenia się ku geniuszowi rodem z filmu „Piękny umysł”. Przez lata chciałam nasycić się chociaż namiastką mądrej miłości bliźniego, zrozumienia. Niestety, autorytetów brakło. A nauczyciel niczym kuracjusz leczył za darmo swoje kompleksy w szkolnych murach, mając za świadków „wtórnych analfabetów” z mlekiem pod nosem.