Gdy tylko robi się ciepło, a terminy egzaminów zbliżają się z wielką prędkością, wszyscy, nawet ci trochę mniej praktykujący katolicy, wybierają się na pielgrzymki. Masowo odwiedzają Jasną Górę, Licheń, Fatimę czy Ziemię Świętą, żeby wyrazić wdzięczność za wysłuchanie ich modlitw i poprosić o błogosławieństwo. Nie ma w tym nic złego, w końcu każdy potrzebuje wsparcia, a także chce w jakiś sposób rozwijać swoją duchowość.

Problem rodzi się, kiedy po pielgrzymce na półkach pojawiają się pamiątki z wizyt w tych miejscach. Jeszcze gorzej, gdy pielgrzymi na siłę obdarzają nimi rodzinę i przyjaciół. Nie można przecież odmówić przyjęcia prezentu, choć modlitwa do tych „świętych” przedmiotów nie jest w stanie przejść nam przez gardło. Niestety, Notice: Undefined variable: crawler in /home/kriton/domains/libertas.pl/public_html/html/matko_boska_fluorescencyjna.php on line 1
>Jezus puszczający zalotnie oko i skaczący jak tygrysek na podstawce ze sprężyną może jedynie rozśmieszyć oraz wzbudzić konsternację.

Zastanawiam się, po co ludzie ― tak młodzi, jak i starzy ― produkują, a przede wszystkim kupują kiczowate rzeczy. Przecież w ten sposób ośmieszają religię, własne przekonania. Czy nie jest to przypadkiem wynik lenistwa? W końcu nabywając Matkę Boską z odkręcaną głową możemy mieć ją zawsze przy sobie i nie musimy zastanawiać się nad aspektami jej świętości. Poza tym wszystko, co kiczowate, jest proste i nie wymaga od nas wysiłku, daje nam obraz niewymagający refleksji.

Zalewająca nas masa tandetnych produktów przemysłu dewocyjnego zabija w nas wrażliwość na to, co wartościowe. Dostajemy zafałszowany obraz, który - chociaż zachęca barwami i kształtami - nigdy nie będzie prawdziwy, bo jest uproszczony i nie pobudza do odkrywania przyczyny powstania danej rzeczy oraz jej istoty. Co ważne, w kiczu religijnym znajdujemy obraz Boga spełniającego nasze wszystkie potrzeby. Staje się On produktem na nasz obraz i podobieństwo, bożkiem ― swojakiem, którego jesteśmy w stanie całkowicie ogarnąć albo usunąć w kąt, gdy przestanie nam się podobać. Natomiast człowiek wierzący wie, że najważniejsza jest wytrwałość przekonań, umiejętność rozpoznawania kłamstwa oraz nieustanne poszukiwanie Boga, a nie zaspokajanie wyłącznie potrzeby przyjemności czy rozrywki.