Na początku było błogo A błogo było u góry I góra była błogim Błogo było z początku u góry. Lecz wszystko przez górę się stało A bez góry nic by się nie stało co się stało.

No właśnie. Na początku było fajnie. Wzbił się śmiało i leciał coraz wyżej. Z oświetloną głową w chmurach już, gdy nagle stało się coś, co sprawiło, że biedaczek spalił się ze wstydu. To jeszcze nic, ale wyobraźmy sobie, co by było, gdyby – w myśl powiedzenia „zejdź na ziemię” – najpierw „zszedł” na ziemię, a potem spalił się ze wstydu? Masakra.

Trochę tak, jak spadochroniarz, który po wylądowaniu uświadamia sobie, że zwieracze nie wytrzymały. (Nie, nie znam tego z autopsji).

Tak czy siak, zastanawiam się, czego lampion się wstydzi. Dlaczego prędzej czy później spala się ze wstydu?

Ale po kolei. Pamiętacie tatuaże w paczkach chipsów? Licytowanie się w szkole kto ma lepszy tatuaż? Jeśli był gorszy od innych, ogarniał nas wstyd. Tak naprawdę nie wiedzieliśmy, na co możemy trafić, a więc rządziła przypadkowość. Przypadkowość, na którą również lampion jest skazany. Nie wie, jaki tatuaż będzie miał, co więcej nie robi go sobie z własnej woli.