Recenzje

„Szklany klucz” – Hammet Dashiell

Szklany kluczCechy bohatera Szklanego klucza posiadają tacy bohaterowie powieści sensacyjnych jak Marlowe, bohaterowie Alistaira MacLeana, po trosze James Bond.

Ned Beaumont nie jest prywatnym detektywem. Żyje w czasach Wielkiego Kryzysu w Stanach Zjednoczonych; akcja powieści toczy się tuz przed wyborami lokalnymi. Traktuje używki jak coś normalnego: pali cygara, popija whisky, nie odmawia kobietom należnych im względów, aczkolwiek nie wpada w wir erotycznych przygód. Jego tryb życia to nie życie urzędnika. Nie sypia, a jeśli sypia, to w ubraniu, ma ciągle coś do zrobienia, na kogoś czeka, musi coś przemyśleć. Potrafi zaskoczyć czytelnika tym, że gra na pianinie. Niestety, podczas rozwiązywania zagadki śmierci syna senatora, w którą zaplątani są jego przyjaciele, wpada w kłopoty. Pobity do nieprzytomności ucieka ze szpitala, żeby bronić interesów przyjaciela, lokalnego polityka.

Beaumont oprowadza nas po salonach senatorskich rezydencji, ciemnych lokalach, gdzie w ukryciu przed policją podaje się alkohol i uprawia hazard, z którego Beaumont czerpie środki finansowe (grając w karty i stawiając na konie). Przedstawia nam spotykane postacie. A równie dobrze potrafi rozmawiać z senatorami, ich córkami, lokalnymi politykami, którzy są także gangsterami, jak i skorumpowanymi policjantami, prokuratorami na usługach mafii i polityków, tudzież ze zwykłymi łajdakami.

Beaumont to postać nadzwyczaj frapująca. Nie wiemy, skąd przybył. Od roku przebywa u boku przyjaciela, przyjaźń jest dla niego najważniejsza i to chyba kieruje jego postępowaniem. Po wyjaśnieniu zagadki ten "jeździec znikąd" odjeżdża – chciałoby się powiedzieć – w stronę zachodzącego słońca.

Jerzy Lengauer
PodróżeKulturaMuzykaHistoriaFelietonyPaństwo, polityka, społeczeństwoPowieści i opowiadaniaKącik poezjiRecenzjeWielkie żarcieKomiks
PrzewodnikiAlbaniaNepalPolskaRumunia
Najpopularniejsze Recenzje„Biały kruk” – Andrzej Stasiuk„Pachnidło” w interpretacji Tomasza Traczyńskiego„Mistycy i narkomani” – Wojciech „Tarzan” Michalewski „Antologia poezji hippisów” – świat, którego już nie ma„Moje drzewko pomarańczowe”, czyli lekcja czułości
Najwyżej oceniane Recenzje„21 wierszy miłosnych” – Adrienne Rich – Miłość jako doświadczenie i instytucja„Wielkie pranie mózgów. Rzecz o polskich mediach” – Piotr Szumlewicz„Siddhartha” – Hermann Hesse„Moje drzewko pomarańczowe”, czyli lekcja czułości„Pat Garrett and Billy the Kid” i „Szczęśliwy T-shirt”
Oceń zamieszczony obok artykuł.
Minister kazał, więc uprzejmie informujemy, że nasze strony wykorzystują pliki cookies (ciasteczka) i inne dziwne technologie m.in. w celach statystycznych. Jeśli Ci to przeszkadza, możesz je zablokować, zmieniając ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji znajdziesz w artykule: Pliki cookies (ciasteczka) i podobne technologie.