Człowiek, jako istota rozumna, bardzo czesto zapomina o tym, że swój własny rozum ma. Nie ma własnego zdania, lecz bezmyślnie poddaje się temu, co mówią/robią inni. Jest jak flaga - w którą stronę wiatr słów go chce przekręcić - w tę stronę idzie. Ot, bolączka współczesnego świata.

Już od najmłodszych lat wpływ na kształt naszej osobowości mają najbliżsi - pokazują nam, co mamy uważać za dobre, co za złe, co robić się powinno, a co nie. Zwykły proces socjalizacji. Ale nieraz już w początkach naszego życia nasze "ja" ma ograniczoną szansę rozwoju. Czasem zbyt liczne zakazy i nakazay, posłanie nas do szkoły, której ewidentnie nie chcemy... Owszem, rodzice robią to zazwyczaj z miłości. Ale od miłości droga niedaleka do nadopiekuńczości.

Dziecko niejednokrotnie nie ma możliwości podejmowania najprostszych decyzji, typu: co chce zjeść, jaki sweterek założyć. Tak, rodzice mogą się buntować przeciw moim słowom. Przecież chcemy dobrze. Łatwiej jest samemu zadecydować niż czekać aż malec się określi. Czasem tak. Czasem...

Następnym etapem w naszym rozwoju jest szkoła. Jeśli chcemy ją przetrwać i nie być narażani na obgadywanie czy nieakceptację musimy się przystosować. Uśmiechać się, prosić, dziękować, przepraszać. Wszystko tylko po to, by mieć święty spokój. To samo w późniejszej pracy. Indywidualiści nie są w modzie.