zapraszamy do współpracy
Zapraszamy do współpracy
Państwo, polityka, społeczeństwo...

Rodzic drugiej kategorii

Kilka lat temu, mój obecny partner przez kilka lat walczył w sądzie o godny rozwód i prawo opieki nad dzieckiem. Nie chodziło już nawet o to, żeby syn zamieszkał z ojcem, tylko o prawo do widzeń, decydowania, a najważniejsze o to, żeby mieć z dzieckiem kontakt. Niby sprawa prosta, rodzice nie mogą się porozumieć, walka idzie na noże. Niby każde z nich powinno udowadniać, że ma prawo do opieki nad dzieckiem. Tyle teorii. W praktyce wygląda to zupełnie inaczej. Matka nic nie musi udowadniać, tzn. nie musi udowadniać, że jest dobrą matką. Jedyne co jej pozostaje to skupienie się na „dokopaniu” ojcu i w tym kierunku idzie jej cała energia. Ojciec, cóż, MUSI wykazać przed sądem, że jest odpowiedzialnym człowiekiem, zdolnym do wychowywania, podejmowania decyzji. Ojciec nie myśli o tym, żeby oczerniać matkę przed sądem, on na to nie ma ani siły, ani czasu.

Z założenia dziecko zostaje przy matce (tak, wiem, przepisy nic o tym nie mówią, ale życie pokazuje co innego). I o ile ta matka nie jest alkoholiczką, narkomanką czy kim tam jeszcze, to szanse na to, że dziecię trafi do ojca, są nikłe. Nawet jeżeli warunki bytowe będzie miało zbliżone lub nawet lepsze. Matka to jednak matka. Niestety. Piszę niestety, bo często jest to krzywdzące dla dziecka. Niezależnie od tego, jak bardzo rodzice by się nie starali nie wciągać dziecka w swój konflikt, ono zawsze będzie w centrum tego wszystkiego.

Przez to, że byłam obserwatorem takiej sytuacji, wyrobiłam sobie pewną opinie o relacjach rodziców. O ile rozwód jest skrajnym wydarzeniem życiowym i w większości przypadków nie kończy się szybko, łatwo i przyjemnie, to już normalne życie razem powinno być pozbawione kategoryzowania na lepszy czy gorszy rodzic.

Skupię się na życiu dwojga ludzi, mieszkających ze sobą, mających dzieci, wspólne konto. Z jakiś powodów kobiety uważają, że lepiej sobie radzą, że one muszą sobie radzić. Ojciec porzucający rodzinę nie wywołuje aż takiego oburzenia jak matka. Co najwyżej zostanie nazwany nieodpowiedzialnym dupkiem, który nie dorósł do tej roli. Matka – jakby można było, to by się ją spaliło na stosie, utopiło i ukamienowało. W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać nad tym mechanizmem. Czy naprawdę większość mężczyzn jest nieodpowiedzialna i nie dorosła do życia w rodzinie, do bycia jej częścią? Jeżeli tak, to czemu decydują się na założenie jej? Wydaje mi się, że to nie w tym rzecz. To my jako kobiety zepchnęłyśmy ich na margines. Nawet jeżeli ojciec chce zająć się noworodkiem, to jest to mu uniemożliwiane, bo jeszcze zrobi krzywdę, bo krzywo pieluchę założy, bo upuści, bo źle zapnie śpiochy itd…

Cóż ten biedny ojciec ma zrobić, podejmuje kolejną próbę i jeszcze jedną i za każdym razem słyszy to samo. W końcu odpuszcza i pielęgnacje, wychowywanie pozostawia matce. A co ja się będę wtrącał, skoro mnie nie chcą.

Dochodzimy jednak do punktu krytycznego, w którym to matka dziecka zawalona obowiązkami przestaje dawać sobie radę. Fakt, że ma to na własne życzenie niczego nie zmienia. Jest sfrustrowana, na głowie ma dziecko, dom i jeszcze mąż domaga się uwagi. Psychol. W momencie jak ona nie ma czasu umyć włosów, on ma ochotę na amory.

Zaczynają się pretensje, że on nic nie robi, że wszystko na jej głowie. Nieprawda, robił i chciał, ale został za to potępiony. Wycofał się na strategiczne miejsce „nieprzeszkadzaja” i tyle.

Nie wiem czemu, ale my matki mamy tendencję do zgrywania ofiar, kreowania się na nie. Uruchamia się w nas mechanizm matki polki, wiecznie niezadowolonej, złej, niedospanej i z brudnymi włosami.

Siedzę, chodzę, bywam i obserwuję. Słucham narzekań innych mam, jak to same ze wszystkim zostały, chociaż chłop w domu jest i nigdzie nie uciekł. Na początku myślałam, że to mi się jakiś wybryk natury trafił co to i dziecko wykąpie, obiad ugotuje i bajkę przeczyta. Później się okazało, że owszem mężczyznę mam cudownego, ale nie jest wybrykiem. Inni też mogliby i chcieliby coś robić, ale jak na każdym kroku są krytykowani, odpychani, to po co? A później na forach, placach zabaw, kawiarniach można spotkać grupy matek polek, wiecznie niezadowolonych i prześcigających się w opowiadaniach, która ma gorzej.

Czy naprawdę tego nam potrzeba? Czy krzywo zapięta pielucha jest wyznacznikiem tego, że ojciec jest rodzicem gorszej kategorii? Nie jest i nigdy nie był, podobnie jak i matka. Są równorzędni wobec siebie i dziecka.

Luiza Kaczmarek
Najpopularniejsze Państwo, polityka, społeczeństwo...Słowianie, do sauny!Pamiętaj, to nie był gwałtGrzeczność w relacjach ksiądz – parafianinTermy Rzymskie, Pałac Saturna (Czeladź)Student w mundurze
Najwyżej oceniane Państwo, polityka, społeczeństwo...Sauna przy krytej pływalni (Tychy)Rodzaje saunTermy Rzymskie, Pałac Saturna (Czeladź)Spalskie refleksjeIrak widziany oczami chrześcijańskich emigrantów
PrzewodnikiAlbaniaNepalPolskaRumunia
Najpopularniejsze zdjęcie w dzialeLucky LuckNajwyżej oceniane:Wejście do saunarium
Oceń zamieszczony obok artykuł.(Uwaga! Warto wcześniej się zalogować ponieważ głosy zarejestrowanych czytelników mają większą wagę.)
Login (jak do forum): Hasło (jak do forum): zapamiętaj mnie
Minister kazał, więc uprzejmie informujemy, że nasze strony wykorzystują pliki cookies (ciasteczka) i inne dziwne technologie m.in. w celach statystycznych. Jeśli Ci to przeszkadza, możesz je zablokować, zmieniając ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji znajdziesz w artykule: Pliki cookies (ciasteczka) i podobne technologie.