„Księżyc w nowiu” – Stephenie Meyer

Tropiłam długo, aż w końcu się udało. Również tę część pochłonęłam w pół dnia i również się w niej zakochałam. Co prawda nie znajdziemy tam wiele Edwarda, nad czym osobiście bardzo cierpiałam, ale jest za to dużo Jackoba, który skutecznie wypełniał sobą pustkę. Może to trochę dziwne, ale po pewnym czasie czytania zaczęłam utożsamiać siebie z Bellą. Myślę nawet, że cierpiałam równie mocno jak ona. Często przerywałam na chwilkę żeby otrzeć łezkę z policzka, aczkolwiek przy tej części płakanie uważam za całkiem naturalne. O fabule nie chcę wspominać w razie, gdyby ktoś jeszcze nie czytał. Myślę, że to by wam popsuło zabawę, tak jak często mnie. Powyobrażajcie sobie trochę na jej temat. Sama po przeczytaniu części pierwszej nie czytałam u nikogo recenzji na temat „Księżyca w nowiu”, bo chciałam żyć w błogiej nieświadomości tego, co w niej jest. Oczywiście zachęcam do czytania, uważam nawet, że powinna to dla was być pozycja obowiązkowa jak lektura (tyle, że o wiele przyjemniejsza). Książki w dłoń, zaczynamy polowanie!