Zastanawia mnie, czy warto się spierać o jedynie słuszne przepisy na konkretne dania. Dochodzę do wniosku patrząc na różnorodność przepisów np. na bigos, że nie warto. Nawet w kręgu jednej rodziny babciny rożni się od maminego. Każdy inny, jeden smaczniejszy od drugiego, ale umówmy się - nadal bigos. Kluczowe wydają się jedynie dwa, może trzy składniki - kapusta i mięsne dodatki, reszta jest kwestia gustu gotującego. Choć muszę przyznać, że z dużym rozbawieniem przyjęłam entuzjazm pewnej nierozgarniętej panny, która pochwaliła się swojemu "kochanie", że "ugotowała bigos". Biedny "kochanie" nawet nie przypuszczał, że w garnku czai się na niego kiszona kapusta ze słoika uduszona z parówkami pokrojonymi w talarki. Jak widać, można i tak...

O ile w kwestii bigosu potrafię być dość elastyczna (no, może nieprzekraczalną granicę stanowią te nieszczęsne parówki), to w kwestii pewnych dań nie idę na ustępstwa. Nie uznam nigdy, że zapiekanka zrobiona ze zwykłego ryżu z dodatkiem warzyw czy mięsa to risotto. Nazwijcie mnie kulinarnym radykałem, a przyjmę to z pokorą, mieszając z namaszczeniem podlewany gorącym bulionem ryż arborio na pyszne, prawdziwe risotto.

To samo dotyczy carbonary. Na forach toczą się dyskusje, czy carbonara ze śmietaną to nadal carbonara. Dla mnie kwintesencją carbonary są surowe jajka wybełtane z parmezanem, które pięknie ścinają się na gorącym makaronie. Co ciekawe, nie jestem taka radykalna, jeśli chodzi o użycie boczku do carbonary, który przecież jest jej sztandarowym składnikiem. Tyle, że nie należę do osób szczególnie mięsożernych, za to mój wybranek owszem. Stąd moje tendencje do robienia dwóch wersji tego samego dania.

Dziś przepis, który zaspokoi zwolenników dań wegetariańskich, mięsożerców i mam nadzieję - fanów prawdziwej carbonary.

Linguine a la carbonara w wersji z cukinią

(Na dwie porcje)

• ok. 200g makaronu linguine (inny długi, płaski też będzie w porządku - tagliatelle, fettuccine),
• ok. 200g cukinii (najlepiej małej i jędrnej),
• 60g startego parmezanu,