Poezja... wyobrażacie sobie życie wolnego człowieka bez poezji? Bez strof Mickiewicza, Stachury, Wojaczka? Cóż to za naród, który nie wydał wielkiego poety? Kim byliby Grecy bez Homera, Rzymianie bez Horacego, Anglicy bez Szekspira? A wyobrażacie sobie Amerykanów bez Whitmana? Zostałaby im tylko Coca-Cola i Apollo 11!

Wagę poezji doceniali już starożytni, zauważcie, że Homer gdy wymienia dziewięć muz, opiekę nad tragedią wyznacza jednej, nad komedią - jednej, nad astronomią i geometrią - jednej! A ile muz opiekuje się poezją? Cztery! Najstarsza Kaliope opiekuje się poezją epicką, Umiłowana - Erato trzymając w ręku lirę opiekuje się poezją miłosną, Euterpe dzierżąca aulos poezją liryczną i w końcu Polihymnia roztaczająca opiekę nad poezją sakralną.

POMIĘDZY ANTYGONĄ sójki na pieńku w napięciu sójki na pieńku w napięciu wysoko brązowy pieniek sójki ból sójki na wysokim brązowym pieńku w napięciu sójki na pieńku sójki ból sójki z pieńka sójki z wysokiego brązowego pieńka z wysokiego z brązowego z pieńka Ed Chigliak

* * * Jesteś jak gdybym patrzał w ten czas interwał okres rozdział kiedy wszystko było Kiedy się wydawało Już odmawiasz spotkań tak niezdarnie tak łapczywie jak gdybym był stał już nie pod tymi samymi drzwiami oknami bramami fabryk z tym samym ogniem serca czystą wiarą w cud... Więc teraz milczymy oboje toczymy swe wozy doświadczeń w mrok zdarzeń tęczę przygód w następne losu krzyżowanie... Sebastian Pawłowski

* * * Na zielonej łące Ktoś dywan kolorów rozwinął Usiadł w cieniu pod drzewem Czeka aż się rozpłyną Błękity, pomarańcze i czerwienie... Delikatnie stąpam po nadziei kolorze Jakby to była kra na jeziorze Na skrzydłach wiatru Jak na falach Kołysze się zapach słodkich barw Ktoś z liści drzew wydobył srebrne brzmienie Błękity, pomarańcze i czerwienie... Wtuliłam swą twarz w tęczę kolorów Jak w ciepłe ramiona I nikt mnie teraz nie przekona Że nic są niewarte marzenia Błękity morza, pomarańcze kwiatów, ziemia czerwona... Monika Porzucek

V (ZIMOWA NOC) Tuż za czarnym oknem mroźna noc zimowa, podłoga do spania świeżo rozścielona, Armstrong tak jak trzeba - prosto z czarnej płyty... Co z tego, gdy zaśniesz do innej muzyki! Wino już otwarte oddycha na stole, obok szkło spragnione, na błysk wyczyszczone. Wszystko już gotowe i świeca zgaszona... i Ty też już gaśniesz... gdzieś, w innych ramionach. Uwielbiałem patrzyć jak nago tańczyłaś, potrafiłaś szepcąc swych warg nie rozchylać, a gdy całowałaś zamykałaś oczy żeby nikt nas nie widział. Cóż, wszystko się kończy nie wtedy gdy trzeba... Zasnęłaś. Witold Wieszczek