ISSN: 1689-6688
środa, 07 kwietnia 2010
ISSN: 1689-6688
środa, 07 kwietnia 2010
Jest w chlebie coś pierwotnego i symbolicznego. Towarzyszył ludziom od tysięcy lat, w pogańskich czasach stanowił ważny element obrzędów, wzmianki o nim można znaleźć nawet w Biblii. Codziennie w różnej formie gości na stołach całego świata.
Dzisiaj ciężko jest o dobry chleb w sklepie, wiedzą o tym szczególnie Ci, którzy rezydują po zachodniej stronie kanału La Manche. Jakiś czas temu wydawało mi się, że upieczenie własnego chleba to czarna magia. Teraz piekę domowe pieczywo co najmniej raz w tygodniu.
Dziś pokażę chleb najprostszy z prostych. Nie wymaga wyrabiania, a jedynie wymieszania składników i długiej fermentacji. Jeśli nastawicie go w piątek rano, to w weekend będziecie cieszyć się pysznym, domowym pieczywem. A nawet porządnie nie zbrudzicie rąk.
Mąkę, sól i drożdże wymieszałam w dużej misce, dodałam wodę i wymieszałam drewnianą łyżką. Powstało luźne ciasto, które przykryłam i zostawiłam w temperaturze pokojowej na 12 godzin. (można zostawić dłużej, ja stosuję granicę 18 godzin)
Po tym czasie ciasto wykładam na blat oprószony mąką, lekko spłaszczam rękoma, aby pozbyć się nadmiaru gazów, i składam jak kopertę. Przekładam złączeniem w dół na ściereczkę wysypaną otrębami, czasem dodaję też inne ziarna. W ściereczce przekładam do dużego koszyka (możecie użyć czystej miski) - dzięki temu zachowa ładniejszy kształt. Pozostawiam do wyrośnięcia na ok. 2 godziny, albo do momentu, aż podwoi swoją objętość.
Piekarnik nagrzewam wraz z naczyniem, w którym będę piec chleb w maksymalnej temperaturze (u mnie 250°C) przez ok. 30 minut. Najlepiej sprawdzają się ciężkie, żeliwne brytfanki lub garnki.
Wyrośnięty chleb przekładam szybkim ruchem do brytfanki, robię żyletką 3 nacięcia (można to pominąć), przykrywam i piekę ok. pół godziny, następnie odkrywam i dopiekam ok. 20 minut.
Po upieczeniu wyciągam z brytfanki i studzę na kratce.
Zwykle robię z podwójnej porcji składników, gdyż ten chleb zawinięty w ściereczkę długo zachowuje świeżość i nie kruszy się.
Zmysły w kuchni:
Postanowienia noworoczne vs. codzienność, czyli jak przeżyć do końca świata Nie wyrabiam! - czyli jak robię chlebRadykalizm w kuchni? (Linguine a la carbonara)Czereśniak, nie Tomek, a pyszny letni placekGorąco, ale jeść trzeba. Na przykład orzeźwiającą sałatkę.Jak arystokratka poślubiła wieśniaka, czyli czekolada i burakInstrukcja przetrwania kolejnej epoki lodowcowej - kurczakowy pajPobuczymy razem tej jesieni? - czyli zupa-krem z fasoliSmacznego Nowego Roku! (przekąski imprezowe) (7 zdjęć)Pociąg do Indii (w szczególności do kuchni, odczuwam ja i dziś po indyjsku gotuję)Nowe oblicze fast food - domowy burger wołowy (czyli nie było wcale szybko, ale pysznie)Mamma Mia! „Klasyka” kuchni włoskiej nie istnieje! (klasyczne tagliatelle alla bolognese)Ballada o lekkim zabarwieniu erotycznym (pałki kurczaka pieczone w orientalnej marynacie)Sernik grzechu wartGdzie jeść? „Kuchnia i Wino", PszczynaTruskawki dla dorosłych - truskawkowe gaspacho, nieco pieprzneBądźcie zachłanni, jedzcie surową cukinię! (Insalata di zucchine con menta e rucola)Ciao bella! Czyli znowu cukinia.Ksiądz się dławi i pomidory, czyli posiłek idealny (makaron strozzapreti z oliwą, pomidorami i pecorino)Gdzie jeść? "Maria Fontana", Poggio MoianoJesienią zamiast na grzyby, to na bakłażany (zupa krem z pieczonych bakłażanów)Mam ptaka i nie zawaham się go użyć! (przepiórka duszona w winie z cynamonem)Gdzie jeść? The Kitchin, Edynburg.Pierona, nie ma nudelzupy, a jest kac! Gdzie jeść? Tan Hill Inn, Reeth, Swaledale
Najwyżej oceniane:
