Wszystko tu będzie inne niż w Tatrach, góry, ziemia, ludzie i obyczaje. Tylko obróćmy oczy ku zielonej fali stoków, spętanej siecią potoków, wikłających się w nieskończoność. Szałasy, stada owiec i bydła pasące się swobodnie. Gdzieś niżej, zazierając ku wsiom spostrzeżemy, jak rozbiegały się osiedla huculskie, jak daleko od siebie siedzą sąsiedzi. Niejedna sadyba przypadła do ziemi, tworząc wraz z szopami i stajniami obronną stanicę.Rafał Malczewski

Z okazji 40. rocznicy śmierci Stanisława Vincenza, wielkiego miłośnika i znawcy Huculszczyzny, Muzeum Narodowe w Krakowie zorganizowało bardzo ciekawą i bogatą wystawę poświęconą właśnie temu, nieco zapomnianemu u nas regionowi, który od czasów króla Kazimierza Wielkiego aż do rozbiorów i później krótko w dwudziestoleciu międzywojennym, znajdował był się przecież w granicach Rzeczypospolitej.

Huculi to mieszana etnicznie grupa górali pochodzenia rusińskiego i wołoskiego, zamieszkująca część Karpat Wschodnich, znajdującą się przed wybuchem II Wojny Światowej na pograniczu polsko-rumuńskim. Gdy po I Wojnie Światowej państwo polskie zaczęło się odradzać, powstało wiele nowych połączeń kolejowych z jego wschodnią częścią, miejscowości uzdrowiskowe takie jak Jaremcze czy Tatarów stały się bardzo popularne, a działacze Towarzystwa Tatrzańskiego wytyczali na Huculszczyźnie nowe szlaki i zakładali schroniska. Ci, którzy tu przyjeżdżali, zakochiwali się w pięknym krajobrazie wschodnich Karpat, w rozległych połoninach i w bogatej kulturze Hucułów, którzy z najprostszych rzeczy czynili prawdziwe dzieła sztuki. Bo po obejrzeniu wystawy dochodzimy do wniosku, że chyba wszystko co wytwarzali musiało być piękne: talerze, łyżki, maselniczki, torby, laski, paski, toporki, ceramika, meble, obrazy, kafle piecowe, misy, krzyże, świeczniki, instrumenty, ubrania, meble...