Powrót do tradycji wydaje się właściwym w obliczu poszukiwania jakiejś bazy, bezpiecznej przystani i chęci nadania nowego sensu temu, co robimy.

O Marizie znawcy mówią, że jest następczynią nieżyjącej królowej fado - Amálii Rodrigues. W Portugalii Mariza jest wręcz rozchwytywana, co więcej - uważana jest za skarb narodowy.

Artystka w swoim repertuarze ma zarówno utwory wspomnianej Amálii, jak i kawałki w konwencji z pogranicza jazzu i popu. Podczas występu liczą się nie tylko śpiew, ale także to, co jej towarzyszy. Przepiękne suknie, taniec, gestykulacja, mimika, aranżacja sceny, operowanie światłami, kontakt z publicznością: to wszystko składa się na niepowtarzalne show.

Nie sposób nie wspomnieć o akompaniamencie muzyków. Tego wieczoru mogliśmy usłyszeć grę na trzy gitary. Dwie klasyczne i jedna tzw. gitara portugalska. Zestawienie gitar z muzyczną wrażliwością Marizy zyskało na mocy. I nawet bez znajomości tekstów potrafimy odczytać w głosie kobiety tęsknotę i ból.

W utworze wieńczącym koncert artyści zagrali utwór całkowicie unplugged. I miało się wrażenie, że oto znajdujemy się w jednej z lizbońskich knajpek gdzie czas stanął w miejscu, a my kontemplujemy muzykę. Nasze działania kierują się do wnętrza nas samych – do źródła.