Otóż, Drodzy Państwo, poszukiwacze tradycyjnych, narodowych czy lokalnych smaków, spaghetti alla bolognese owszem znajdziecie w knajpach serwujących żarcie dla turystów, którzy domagają się tej włoskiej "klasyki", ale żaden Włoch o zdrowych zmysłach nie poda ciężkiego, mięsnego sosu do cienkiego makaronu, który go najzwyczajniej w świecie nie udźwignie. Włosi nie po to mają tyle rodzajów makaronu, aby poszpanować kształtami i długościami, to ma po prostu sens, głęboko praktyczny - różne makarony lepiej komponują się z różnymi sosami. Tak więc jeśli spaghetti to raczej z czosnkiem i oliwą (aglio e olio), a jak już mięsny sos, to raczej wstążki tagliatelle albo szersze pappardelle. Albo jakieś muszelki, które będą miały szansę na złapanie sosu.

Pukacie się w głowę i myślicie, że bredzę? A jeśli mi wierzycie, to może zastanawiacie się skąd wzięła się ta światowa pomyłka wciąż powielana i powielana? Wedle moich źródeł winić należy Amerykanów. Krąży opowieść, że żołnierze amerykańscy, którzy zasmakowali we Włoszech długiego makaronu z pomidorowo - mięsnym sosem rozpowszechnili wiedzę, (a raczej niewiedzę) o nim u siebie w kraju, co rozpowszechniło się potem na inne rejony. Tyle, że dla przeciętnego Amerykanina długi makaron we Włoszech to absolutnie musiało być spaghetti. Ale nie było. Za to teraz spaghetti alla bolognese bywa w menu i przewodnikach, aby anglosaski (głównie, ale nie tylko) turysta czuł się spełniony.

Zaś co się tyczy samego sosu mięsnego (zwanego we Włoszech ragù, najbardziej znane na świecie to ragù alla bolognese, zrobione z wołowiny), z przerażeniem czytam na forach wszelakich czy rożnych blogach, nie wspominając już ignorancji autorów książek kulinarnych, że sos jest gotowy w krócej niż godzinę. Dobry sos potrzebuje czasu, uwagi, mieszania, odparowywania, a najlepiej i tak smakuje odgrzany następnego dnia. Jeśli chcecie szybkiego jedzenia, to wołowy ragù nie jest dla Was, 2 godziny to absolutne minimum. Żyjemy w szybkich czasach, czasem warto zwolnić i celebrować momenty, także gotowanie. Jak ktoś nie ma czasu albo cierpliwości, a nadal chce włoskiej klasyki, to niech zje makaron z pesto, będzie gotowy w kwadrans. A ragù niech zostawi na powolne, odświętne gotowanie.

Dzisiaj przepis na ten klasyczny sos, który oprócz czasu wymaga Waszej miłości i pasji, ale jak inaczej można gotować włoskie dania? Nauczyłam się go gotować według książki, która stała się moją biblią włoskiej kuchni - Made in Italy. Food and stories autorstwa Giorgio Locatelli. W zależności od rejonu podobne sosy przygotowuje się z wieprzowiny, cielęciny, a nawet z mięsa dzika czy sarny.

A jeśli nadal mi nie wierzycie, zobaczcie ilu wkurzonych Włochów (i nie tylko) wpisało się do grupy na Facebook zatytułowanej: THE DISH SPAGHETTI BOLOGNESE HAS NEVER EXISTED!

A teraz do rzeczy.

Ragù alla bolognese

(8 porcji)

• 2kg mielonego mięsa wołowego, nie za chudego
• 5 łyżek oliwy
• 2 marchewki, obrane i drobno posiekane lub potarte na dużych oczkach
• 1 łodyga selera naciowego, drobno posiekanego