Cześć druga, Resolution, znów rozpoczyna się od krótkiego basowego wstępu, by wybuchnąć całą gamą instrumentów i zapętlić fantastyczny temat. Utwór zbudowany jest właściwie na bazie swingu, lecz jego złożoność nie pozwala jednoznacznie zakwalifikować go do tego stylu. Najpiękniejszy popis daje tu pianista McCoy Tyner. Grając swoją solówkę doskonale operuje nie tylko prawą, ale także lewą ręką, warto zwrócić na to uwagę.

Kolejna część albumu, utwór Pursuance, to z kolei popis perkusisty Elvina Jonesa. Jego solo to ponad minuta szaleństwa i czystego żywiołu. Całość zwarta jest oczywiście w piękny temat, który prowadzi saksofon i kolejno "wypuszcza" resztę muzyków do swych popisów. Szybkie tempo i mocny puls nie pozwalają spokojnie siedzieć słuchając tej kompozycji.

Ostatnia część, kawałek Psalm, doskonale wieńczy ten świetny album. Zagrany jest w specyficznym, "wolnym" i klimatycznym stylu. Brak tutaj tętna, jest natomiast pełna uczuć, ekspresyjna odezwa do Boga.

Właśnie temat Boga na tym longplayu jest bardzo ważny. Coltrane nagrał tę płytę, kiedy udało mu się zerwać z narkotykowym nałogiem i przeżyć duchowe nawrócenie. Po ciężkim okresie w życiu nieustannie ćwiczył swoją grę, pracował nad sobą, co wprawiło w zdziwienie nawet samego Milesa Davisa. Jego postęp słychać na A Love Supreme doskonale, ta płyta jest świadectwem tego, że można osiągnąć w życiu coś więcej niż tylko sławę i pieniądze. Dar życia i miłości.