Podobno wszystkie dania są jadalne, ale niektóre tylko raz. To samo dotyczy grzybów, które kocham miłością płomienną, a których niestety w Yorkshire mam niedobór. Niby spacerując po okolicy znajduję raz po raz jakieś samotne grzyby, ale jako totalny grzybowy neptyk (jeść kocham, gorzej ze zbieraniem i odróżnianiem gatunków) raczej podziwiam, nawet fotografuję, w myślach smażę jajecznicę z grzybami, ale zostawiam je w spokoju. Zresztą dzisiaj już więcej rzeczy nie wolno niż wolno i podejrzewam, że zza krzaka mógłby wyskoczyć jakiś urzędnik unijny i wlepić mi mandat. Poza tym mieszkam na terenie parku narodowego (Yorkshire Dales National Park), więc samowolne zrywanie czegokolwiek byłoby lekkomyślne.

Stąd też do grzybów raczej się ślinię oglądając gazety kulinarne, a w kuchni używam głownie suszonych - lepszy rydz (nomen omen) niż nic. Kiedy sobie przypomnę konsystencję zupy grzybowej, którą robiła babcia, to się rozpływam. A jak mi się zachce czegoś podobnego, to oszukuję się kremem z pieczonych bakłażanów. Ma bardzo podobną konsystencję, a pewna osoba poczęstowana tą zupą stwierdziła, że to grzybowa. Według mnie smaku grzybów nie da się podrobić, ale jesienią i zupa bakłażanowa ukoi moje serce.

Zupa krem z pieczonych bakłażanów

4 porcje

• 2 duże bakłażany, pokrojone w niedużą kostkę
• szczodry chlust oliwy
• 4 ząbki czosnku, nieobrane
• 2 garści pomidorków koktajlowych
• łyżeczka wędzonej papryki w proszku