Podróże małe i duże

Dubrownik / Dubrovnik (Chorwacja) – przewodnik

Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik - mury miejskie (Chorwacja)

Dubrownik leży nad Morzem Adriatyckim, w południowej Chorwacji. Aglomeracja miejska liczy około 43 000 mieszkańców. Niegdyś duży ośrodek handlowy, obecnie centrum turystyczne południowej Dalmacji. Stare Miasto od 1979 roku figuruje na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Raguza – to łacińska nazwa miasta. Wywodzi się ona od nazwy wyspy, na której osiedlili się uchodźcy z okolic dzisiejszego chorwackiego Cavtatu. Musieli opuścić swoje rodzinne strony na skutek katastrofalnego trzęsienia ziemi, które miało miejsce w 649 roku. Naprzeciw wyspy, już na stałym lądzie, założyli także osadę. Nazwali ją Dubrawa (od rosnących tutaj dębów). Z czasem nazwa przekształciła się w Dubrownik.

Miasto jest corocznie odwiedzane przez miliony turystów, a w sezonie letnim bywa tu tłoczno. Bogata historia miejscowości, liczne zabytki architektoniczne, mnóstwo restauracji i hoteli – główną gałęzią gospodarki Dubrownika jest obecnie turystyka. Znajduje się tu także port pasażerski, w którym cumują jachty i pasażerskie liniowce. Miasto bywa nazywane perłą Adriatyku i najbardziej słonecznym miejscem w Europie. Słońce świeci tu podobno przez 300 dni w roku.

Dubrownik - mury miejskie (Chorwacja)Dubrownik - mury miejskie (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)

Historia

Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)

Dubrownik został założony w VII wieku. Pierwszymi jego mieszkańcami byli uchodźcy z Cavtatu. Zbudowali oni kościół pod wezwaniem św. Piotra. Żyli tutaj zarówno Słowianie, jak i Rzymianie. Mówiono wówczas w języku dalmatyńskim (posługiwano się nim w średniowieczu na wybrzeżu Dalmacji, pochodził z grupy języków romańskich). W 910 roku powstała tutaj diecezja. Od VII do X wieku Dubrownik znajdował się we władaniu Cesarstwa Bizantyjskiego. Zachował jednak określoną autonomię w częściowym sprawowaniu władzy, a wpływy Bizancjum z czasem słabły.

W XI wieku miasto zdołało przetrwać długotrwałe arabskie oblężenie. W 1000 roku mieszkańcy miasta złożyli przysięgę na wierność doży weneckiemu. W latach 1081–1085 Dubrownik był wasalem Roberta Guiscarda – księcia Apulii, Kalabrii i Sycylii. W XII wieku wybudowano główną ulicę miasta – Stradun. Rozwijał się handel morski i lądowy. Zawierano transakcje handlowe nie tylko na Półwyspie Bałkańskim, ale także w innych rejonach Europy – aż do wybrzeża Morza Czarnego i Konstantynopola. Kupcy z Dubrownika, uzyskali prawo handlowania solą i metalami szlachetnymi w księstwie Serbii, Bośni i Bułgarii. Od 1205 roku Dubrownik należał do Republiki Weneckiej, która kontrolowała miasto przez 150 lat. Równocześnie umacniała się pozycja miejscowej arystokracji, która za wszelką cenę chciała uniezależnienia od Wenecji. W czasie weneckiego panowania Dubrownik stał się głównym dostawcą skór, wosku i srebra dla Wenecjan.

W 1348 roku w mieście wybucha epidemia dżumy. Dubrownik w połowie XIV wieku stał się republiką arystokratyczną. W 1358 roku Wenecja przegrała wojnę z Ludwikiem Węgierskim, a Dubrownik znalazł się w strefie wpływów Królestwa Węgier. Uniezależnienie się miasta od włoskiego panowania, zaowocowało szybkim rozwojem morskiego handlu.

W 1397 roku doszło do podpisania porozumienia handlowego z sułtanem Bajazydem I Błyskawicą. Dubrownik zaczął zawierać transakcje handlowe z Imperium Osmańskim, a wolna republika kupiecka stała się głównym konkurentem Wenecji w zakresie handlu w basenie Morza Śródziemnego.

6 kwietnia 1667 roku Dubrownik nawiedziło silne trzęsienie ziemi. W jego wyniku zginęło 5 000 mieszkańców. Zniszczeniu ulega znaczna część miasta. Pod koniec XVI wieku republika dubrownicka traci swoją silną, handlową pozycję. Przyczynami powolnego upadku są nowe szlaki morskie na Oceanie Atlantyckim oraz wzmożona działalność handlowa francuskich, holenderskich, angielskich i greckich kupców. Dubrownik zaczyna mieć problemy finansowe. W 1806 roku miejscowość zostaje podbita przez Napoleona. W 1809 roku Dubrownik został przyłączony do Prowincji Iliryjskich (adriatyckie terytorium francuskie, powstałe na ziemiach podbitych przez Napoleona), a po upadku Cesarstwa Francuskiego (1814 r.), miasto zostało przyłączone do Cesarstwa Austrii.

Po zakończeniu pierwszej wojny światowej (1918 r.), Dubrownik stał się częścią Państwa Słoweńców, Chorwatów i Serbów. Zmieniła się także nazwa miejscowości: poprzednia Raguza stała się oficjalnie Dubrownikiem.

W latach 1941–1943 miasto było okupowane przez armię włoską, a w 1945 roku Dubrownik wszedł w skład Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii.

Wojna domowa na Bałkanach nie oszczędziła zabytkowej miejscowości. W 1991 roku Jugosławiańska Armia Ludowa okrążyła miasto i rozpoczęła bombardowanie. W ciągu miesiąca zginęło 114 mieszkańców. Zniszczeniu uległa znaczna część miasta. Po zakończeniu bałkańskiej wojny, rząd Chorwacji wraz z organizacją UNESCO przystąpili do odbudowy Dubrownika. Prace renowacyjne zakończyły się w 2005 roku.

Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)Dubrownik (Chorwacja)

Zwiedzanie

Brama Pile (chorw. Vrata od Pila)

Dubrownik - Brama Pile (Chorwacja)

Usytuowana w zachodniej części miasta Brama Pile jest to najstarszym przejściem w murach obronnych. Przez bramę można się przedostać do głównej ulicy Dubrownika – Stradun. Przejście powstało prawdopodobnie już w XIII wieku. W obiekt architektoniczny wkomponowano posąg świętego Błażeja (wykonał go chorwacki rzeźbiarz Ivan Meštrovic).

Mury miejskie (chorw. Dubrovačke gradske zidine)

Dubrownik - mury miejskie (Chorwacja)Dubrownik - mury miejskie (Chorwacja)

Mury miejskie okrążają Stare Miasto. Budowano je przez kilkaset lat (od XII do XVII wieku). Mają prawie dwa kilometry długości i dochodzą do 25 metrów wysokości. Jest to jeden z największych systemów murów obronnych w Europie. Wybudowano 14 wież, 5 bastionów. Niegdyś znajdowało się tu 120 armat. Obecnie mury miejskie są udostępnione do zwiedzania. Spacer nimi pozwala na podziwianie morza i miejskiej zabudowy.

Dubrownik - mury miejskie (Chorwacja)Dubrownik - mury miejskie (Chorwacja)Dubrownik - mury miejskie (Chorwacja)Dubrownik - mury miejskie (Chorwacja)Dubrownik - mury miejskie (Chorwacja)

Stradun (Placa)

Dubrownik - Stradun (Chorwacja)Dubrownik - Stradun (Chorwacja)

Stradun to główna ulica Starego Miasta w Dubrowniku. Ma 300 metrów długości i jest wyłączona z ruchu kołowego. Wcześniej płynął tędy kanał, który został zasypany w IX wieku. Ulica łączy wschodnią i zachodnią część miasta. Na obu końcach ulicy ulokowano fontanny i dzwonnice. Obecny wygląd głównej arterii miasta to efekt jej przebudowy po silnym trzęsieniu ziemi (1667 rok). Znajdują się tutaj najcenniejsze zabytki architektoniczne Starego Miasta.

Pałac Rektorów (chorw. Knežev dvor)

Dubrownik - Pałac Rektorów (Chorwacja)

Pałac Rektorów został wybudowany w XV wieku w stylu renesansowym. Budynek był miejscem zamieszkania księcia Dubrownika. Nad wejściem umieszczono osobliwy napis: „Zapomnijcie o sprawach osobistych, myślcie o państwie”. W pałacu ulokowano komnaty mieszkalne, gabinet, salę przyjęć, sąd, więzienie, magazyn, oraz składnicę prochu. Tutaj także przechowywano klucze, którymi zamykano bramy miasta. Budynek został uszkodzony w wyniku trzęsienia ziemi. Jego odbudowa zajęła kolejne 30 lat. Pałac był siedzibą zarządcy Dubrownika do 1808 roku. Wtedy też francuski marszałek Auguste Frédéric Louis Viesse de Marmont przyczynił się do zmiany sprawowania władzy w mieście. Obecnie znajduje się tutaj muzeum miejskie.

Kolumna Rolanda (chorw. Orlandov stup)

Dubrownik - Kolumna Rolanda (Chorwacja)

Kolumna Rolanda przedstawia słynnego, francuskiego, rycerza Rolanda. Pomnik jest symbolem wolności i wolnego handlu. Kolumna powstała w 1419 roku. Jej fundatorem był Zygmunt Luksemburski (syn cesarza niemieckiego Karola IV). Książę zatrzymał się w Dubrowniku po przegranej batalii z Turkami. Jednocześnie podjął się ochrony miasta i ufundował pomnik.

Dzwonnica (chorw. Gradski zvonik)

Dubrownik - dzwonnica (Chorwacja)

Dzwonnica została wybudowana w 1444 roku. Dzwon umieszczono w niej w 1506 roku. Wieża została poważnie uszkodzona (jak większość budynków Dubrownika), w czasie trzęsienia ziemi. Dzwonnica została gruntownie przebudowana w 1929 roku.

Dubrownik - dzwonnica (Chorwacja)

Lovrijenac (chorw. tvrđava Lovrijenac)

Dubrownik - Lovrijenac (Chorwacja)Dubrownik - Lovrijenac (Chorwacja)

Lovrijenac to położony na skalistym półwyspie jeden z fortów Dubrownika. Znajdowało się tutaj 10 dział oraz stacjonowało 30 żołnierzy. Ze stałym lądem łączyły go dwa mosty zwodzone oraz wrota. Budowla powstała prawdopodobnie w XIII wieku. Obecnie wystawiane są tutaj sztuki teatralne.

Fort św. Jana (chorw. tvrđava Sveti Ivan)

Dubrownik - Fort św.Jana (Chorwacja)Dubrownik - Fort św.Jana (Chorwacja)Dubrownik - Fort św.Jana (Chorwacja)

Fort św. Jana znajduje się we wschodniej części murów miejskich. Zbudowany na planie półkola niegdyś bronił dostępu do portu. Nazwa tej budowli obronnej pochodzi od kościoła św. Jana, który ulokowany jest niedaleko fortu. Mieścił się tutaj magazyn prochu, a obecnie znajduje się tutaj Muzeum Morskie i oceanarium.

Pomnik Ivana Gundulić (chorw. Gundulićev spomenik u Dubrovniku)

Dubrownik - pomnik Ivana Gundulić (Chorwacja)

Pomnik Ivana Gundulić został poświęcony chorwackiemu poecie epoki baroku. Wychował się on w bogatej rodzinie kupieckiej, która mieszkała właśnie w Dubrowniku. Był senatorem, sędzią i kniaziem. Był autorem epopei „Osman” opisującej wydarzenia w Turcji, do jakich doszło po tureckiej klęsce pod Chocimiem w 1621 roku. W utworze autor wychwalał między innymi polskiego ducha walki, odwagę oraz waleczność.

Pomnik Marina Držić (chorw. Spomenik Marina Držić)

Dubrownik - pomnik Marina Držić (Chorwacja)

Pomnik Marina Držić został wzniesiony w hołdzie dla chorwackiego pisarza, który tworzył w okresie renesansu. Autor licznych sielanek, fars, tragedii oraz wierszy. Mieszkaniec Durownika. Żył w latach 1508–1567.

Wielka Studnia Onofria (chorw. Velika Onofrijeva česma)

Dubrownik - Wielka Studnia Onofria (Chorwacja)

Wielka Studnia Onofria – jedna z najstarszych studni w mieście. Stanowiła część sieci wodnej Dubrownika. Powstała w 1438 roku, a jej twórcą był włoski architekt Onofrio della Cava. Umieszczono tu 16 maszkaronów. Obecnie z fontanny nadal można napić się wody.

Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dubrowniku (chorw. Dubrovačka katedrala)

Dubrownik - Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dubrowniku (Chorwacja)Dubrownik - Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dubrowniku (Chorwacja)

Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dubrowniku została wybudowana w stylu włoskiego baroku. Obecna budowla stoi na miejscu kilku poprzednich budynków (świątynia stała tu Już w VI wieku)ł. W XII wieku wybudowano tutaj kościół w stylu romańskim, ale ten uległ zniszczeniu w 1667 roku. Po trzęsieniu ziemi przystąpiono do budowy nowej świątyni, która trwała blisko 30 lat. Katedra dubrownicka posiada trzy nawy i apsydy. We wnętrzu znajdują się malowidła autorstwa Tycjana. Świątynia została uszkodzona w 1991 roku w czasie oblężenia Dubrownika. Została jednak odbudowana.

Kościół św.Ignacego (chorw. Crkva sv. Ignacija)

Dubrownik - Kościół św.Ignacego (Chorwacja)

Kościół św.Ignacego to świątynia jezuicka wybudowana w stylu barokowym. Budowa została zakończona w 1725 roku, a powstała świątynia jest kopią kościoła św. Ignacego, króry znajduje się w Rzymie. We wnętrzu znajdują się freski autorstwa Gaetana Garcia.

Lokrum (chorw. otok Lokrum)

Dubrownik - wyspa Lokrum (Chorwacja)

Lokrum to niewielka wyspa doskonale widoczna z murów miejskich Dubrownika. Linia brzegowa wyspy to około 5 km. Wyspa zajmuje 70 hektarów powierzchni i nie jest stale zamieszkana. Znajduje się tutaj rezerwat przyrody. Już w 1023 roku na wyspie założono opactwo. W 1806 roku Francuzi wybudowali tutaj twierdzę. W późniejszym czasie powstał także pałac, a jego właścicielem był Maksymilian Habsburg. Na wyspę kursuje prom. Znajduje się tu także ogród botaniczny.

Zakwaterowanie

Dubrownik (Chorwacja)

Dubrownik ma rozbudowaną bazę noclegową. Od ekskluzywnych hoteli na Starym Mieście, po gospodarstwa agroturystyczne na riwierze dubrownickiej. Jeśli macie jakieś swoje ulubione miejsce i chcielibyście je polecić, to zapraszamy.

Sylwia Krakówka
PodróżeKulturaMuzykaHistoriaFelietonyPaństwo, polityka, społeczeństwoPowieści i opowiadaniaKącik poezjiRecenzjeWielkie żarcieKomiks
PrzewodnikiAlbaniaNepalPolskaRumunia
Najpopularniejsze Podróże małe i dużeAlbania, najczęściej zadawane pytania – przewodnikKsamil / Εξαμίλια (Albania) – Raj na ziemi – przewodnikPalenica Białczańska – Wodogrzmoty Mickiewicza – Morskie Oko (Tatry) – przewodnikWisła Czarne – Kaskady Rodła – Barania Góra – Przysłop – Wisła Czarne (Beskid Śląski) – przewodnikKłodzko i Kotlina Kłodzka
Najwyżej oceniane Podróże małe i dużeKrzywy zaolziański Kościół św. Piotra z Alkantary, Karwina (Czechy)Palenica Białczańska – Morskie Oko – Szpiglasowy Wierch – Dolina Pięciu Stawów Polskich – przewodnik (Tatry)Łysa Góra (Góry Świętokrzyskie)Kościoły romańskie w Kolonii (Niemcy) – przewodnikKarnawał w Oslo
Oceń zamieszczony obok artykuł.
Minister kazał, więc uprzejmie informujemy, że nasze strony wykorzystują pliki cookies (ciasteczka) i inne dziwne technologie m.in. w celach statystycznych. Jeśli Ci to przeszkadza, możesz je zablokować, zmieniając ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji znajdziesz w artykule: Pliki cookies (ciasteczka) i podobne technologie.