Po drodze odwiedzamy indiańską wioskę, gdzie można napić się mate de coca, a także zakupić jakiś sweter albo czapkę z bardzo ciepłej wełny z Alpaki. Ja oczywiście znowu nie mogę oderwać obiektywu od dzieci... Odwiedza nas też bardzo towarzyska lama, która rozbawia całe towarzystwo.

Później robi się zielono i pojawiają się lamy, kiedy po raz któryś zatrzymujemy się podziwiać widoki zdaję sobie sprawę, że chyba mam chorobę wysokościową i liście koki tylko trochę łagodzą jej objawy. Docieramy na przełęcz wiatrów, prawie 5000 metrów, nawet na prostej drodze po zrobieniu dwóch kroków brakuje mi tchu! Dookoła w niesamowitej ilości wyrastają apachety. Każdy może taką zbudować z otaczających kamieni i złożyć w niej coś w ofierze dla Pachamamy - Matki Ziemi. Najczęściej składa się jej w ofierze to co tutaj najcenniejsze, czyli liście koki. Budując można się modlić do Pachamamy w jakiejś intencji, albo jak mówią gringos, mięć jakieś życzenie:). Ledwie mogłem się schylać, ale jak bym mógł zrezygnować z modlitwy w takim miejscu!

Wieczorem organizowana jest dla nas kolacja na której mamy jeść tradycyjne potrawy i oglądać tradycyjne tańce. Wchodzimy do sali wypełnionej po brzegi turystami... to nie dla nas, bardzo dziękujemy pani przewodnik i tłumaczymy, że idziemy poszukać czegoś na własną rękę, chyba robimy jej tym przykrość... ale na prawdę nie mieliśmy ochoty spędzić wieczoru z turystami... Spacerując po miasteczku nagle słyszymy bęben, idąc za dźwiękiem dochodzimy do szkoły gdzie właśnie odbywa się jakaś próba, najwyraźniej nie przeszkadzamy miejscowym, a Robak nawet zostaje wciągnięty do tańca! Wracając do hotelu wstępuję na 15 min do kafejki sprawdzić maile i dowiaduje się, że moja żona jest w ciąży:). Niestety nie mam siły tego uczcić, czuje się fatalnie, boli mnie w klatce piersiowej, mam tętno 130! Przez całą noc prawie nie śpię... jak to w mieście miłości.

Rano z pomocą przychodzą mi koleżanki z Austrii, ratują mi życie tabletką na chorobę wysokościową, która trochę mi pomaga. Potem w drodze jeszcze ratują mnie spod kół autobusu, śmiejemy się więc, że są dzisiaj moimi wybawicielkami. Zabawne, że czasem jedno spotkanie ma ogromny wpływ na postrzeganie całego narodu... zdaje sobie przecież sprawę jak fałszywe potrafią być uogólnienia, ale przez te dwie dziewczyny mam teraz ogromną sympatię do całego narodu Austriackiego:). Serdecznie pozdrawiam Elizabeth i Evę. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy, może na Machu Picchu:).

Dzisiaj jedziemy w położone na wysokości 3450 m n.p.m miejsce zwane Cruz del Condor, po drodze kilka razy zatrzymujemy się by podziwiać zapierające dech w piersiach widoki. Odwiedzamy też Yanque, w którym znajduje się trochę podniszczony kościółek z unikalną na skalę światową barokową fasadą. Na (zgaduje w ciemno) Plaza de Armas, tańczą dla turystów indianki... Smutny jest widok zabiedzonej dziewczynki ze szmacianką i zrujnowanych lub niedokończonych domów na tle pięknych gór. Ten kontrast będzie mi towarzyszył przez całą podróż. Niesamowicie piękny kraj, wyeksploatowany przez białych do granic możliwości, najpierw okradziony ze złota, potem z miejsc kultu zamienionych na chrześcijańskie kościoły, w końcu z miedzi wydobywanej w niewolniczych warunkach dla zachodnich koncernów, a dzisiaj nawet firmy turystyczne, które zarabiają na turystach często są spoza Peru... w głowie się nie mieści, ale do dzisiaj nadal okrada się tych ludzi!

Droga prowadziła zboczem doliny, więc widoki były niesamowite, nie mogłem oderwać nosa od szyby samochodu... Niestety podróżowanie tutaj w porze deszczowej ma swoje minusy... czasem wiszące na tej wysokości chmury nie pozwalały nam zbyt wiele zobaczyć.

Tak było właśnie w najważniejszym miejscu. Cruz del Condor zawdzięcza swoją nazwę unoszącym się w tym miejscu na prądach ciepłego powietrza olbrzymim kondorom, których rozpiętość skrzydeł osiąga czasem nawet 3 metry! Ptaki te robiły wielkie wrażenie już na Inkach, którzy wybrali je sobie na swój symbol. Niestety my nie zobaczyliśmy tutaj ani kondorów, ani co gorsza... kanionu:(. Jest on dużo węższy i ponad dwukrotnie głębszy od Wielkiego Kanionu Kolorado w USA. Co ciekawe został odkryty przez Polaków, którzy jako pierwsi w 1979 roku "ujarzmili" rzekę i zdobyli kanion! Następnym razem koniecznie muszę sobie zarezerwować w tym miejscu więcej czasu i poświęcić dzień aby zejść na dół!

Kondory zobaczyliśmy w innym miejscu...

W drodze powrotnej zatrzymujemy się jeszcze na obiad na podobnych zasadach jak dzień wcześniej. Wracamy do Arequipy gdzie uderzamy do biura podróży, żeby zapytać o Machu Picchu... Okazuje się, że w tym czasie kiedy będziemy w Ameryce są tylko dwa wolne terminy! Musimy zmienić plan podróży, żeby nie ominęła nas największa atrakcja. Żeby zdążyć ze wszystkim układamy plan podróży co do godziny! Czuję się jak Willy Fog, tylko nie mam walizeczki z taką sumą pieniędzy! Musimy się spieszyć, za chwilę odjeżdża nasz autobus do Puno!