Zaczęła się dla mnie najgorsza poru roku… zima. Bo cóż można widzieć wspaniałego w zimie, kiedy nigdy w życiu nie miało się na nogach nart ani też nie szusowało na snowboardzie. Poza tym kiedy w duszy ma się hiszpański klimat, ciepły i radosny i kiedy każdego dnia korzysta się z samochodu, to zima do szczęścia wcale nie jest potrzebna. Brak słońca i drapanie zmrożonych szyb w samochodzie jakoś niespecjalnie radują moje serce. Dlatego, aby w te mroźne dni trochę przypomnieć sobie lato proponuję cykl kilku artykułów „Byle do lata…”. Będą to wspomnienia i zdjęcia z wakacji, które spędziłam w ciepłych, ba, nawet gorących Włoszech. Kiedy w Polsce rozpoczynał się deszczowy sierpień, ja wsiadłam w autokar i po jedenastu godzinach podróży byłam w Wenecji.

Wenecja przywitała mnie wilgotnym, parnym powietrzem, dlatego szybko wsiadłam w pociąg i ruszyłam w kierunku San Qurino. Tam czekali już na mnie Agnieszka i Giorgio z pachnącą cappuccino. Tutaj specjalne podziękowania dla moich przyjaciół (a co tam, trochę prywaty w gazecie nie zaszkodzi), którzy zorganizowali mi pięknie czas w ciągu dwóch tygodni.

Pierwsza nasza wycieczka rozpoczęła się nie w Italii, ale w Austrii. Giorgio urodzony u podnóża Alp Julijskich nie musiał mnie długo namawiać na alpejskie szczyty w tym kraju.

Austria to góry, a jeśli góry to wspaniałe Alpy, z najwyższym szczytem Glossglockner (3797m. n.p.m). Znajduje się on na terenie Parku Narodowego Wysokie Taury. Niemal 80% powierzchni kraju leży powyżej 300 m.n.p.m. Nic więc dziwnego, że Austriacy należą do najlepszych w sportach zimowych

Wyjechaliśmy z San Qurino - małego miasteczka w kierunku granicy włosko-austriackiej dość wcześnie, zaopatrzeni w plecaki, sportowe buty, smaczne włoskie pomidorki i dużo wody mineralnej. Nie zabraliśmy tylko kremu z filtrem, bo w końcu nie wybieraliśmy się na plażę. I to był błąd. Dlatego pamiętajcie - zawsze warto mieć ze sobą krem, nawet jeżeli są to alpejskie szczyty, bo w końcu szczyty są blisko słońca. Naszym celem była Karyntia a dokładnie okolice Millstatt.

Dużo słońca, góry i dogodne warunki pogodowe sprawiły, że Karyntia od kilku lat jest popularnym celem turystycznym dla narciarzy , ale jak zdążyłam zauważyć, również dla osób lubiących piesze wycieczki i jazdę na rowerze.

Karyntia położona na południu Austrii, przy granicy z Włochami. Jest krainą turkusowych, niebywale czystych jezior, z których każde położone jest pośród alpejskich szczytów. Większe jeziora oferują piaszczyste plaże, a mniejsze, z dzikimi kąpieliskami, dają możliwość wypoczynku z dala od zatłoczonych obiektów. To miejsce to raj dla wszystkich poszukujących ciszy i spokoju.

Dojazd w okolice malowniczego miasteczka Millstatt zajął nam trochę czasu, ale warto było pobłądzić, ponieważ widoki zachwycały. Góry i piękne bajkowe jezioro kusiły, aby wyciągnąć aparat. Region Millstatter Sea to region, do którego należy 8 gmin, m.in. Seeboden i Dobrach.

Korzystne położenie na południu kraju sprawia, że okolice te charakteryzują się dużą liczbą słonecznych dni w ciągu roku. Jezioro ma długość 12 km, szerokość 1,8 km, głębokość 147m. Jednak my wyruszyliśmy w góry , naszym celem było zdobycie szczytu znajdującego się na wysokości 2101 m. n.p.m., który pięknie wynurzał się znad opadającej mgły.